los

los (język polski)

los (1.2)

wymowa:

IPA: [lɔs], AS: [los] wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) wydarzenia, bieg czyjegoś życia

(1.2) mała kartka pełniąca rolę kuponu, decydująca o wygranej lub przegranej

(1.3) fatum, przeznaczenie

(1.4) przypadek

odmiana:

(1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	los	losy
dopełniacz	losu	losów
celownik	losowi	losom
biernik	los	losy
narzędnik	losem	losami
miejscownik	losie	losach
wołacz	losie	losy

przykłady:

(1.1) Ponosił odpowiedzialność nie tylko za siebie, ale również za losy innych.

(1.2) Kupiłem los na loterii, ale jak zwykle nic nie wygrałem…

(1.3) Zobaczysz! Los się też kiedyś do ciebie uśmiechnie.

(1.4) Zdaj się na los!

składnia:

kolokacje:

(1.1) dramatyczny, marny, nieszczęsny, ciężki, zmienny ~; dalsze ~y; kusić ~; coś przesądziło o czyimś ~ie; śledzić ~y; decydować o czyimś ~ie (czyichś ~ach)

(1.2) wyciągać ~

(1.3) dar ~u; szczęśliwy ~; ~ się do kogoś uśmiechnął; wybraniec, ulubieniec ~u

synonimy:

(1.2) kupon

antonimy:

wyrazy pokrewne:

przym. przymiotnik losowy

przysł. przysłówek losowo

(1.2) czas. czasownik losować

związki frazeologiczne:

wygrać los na loterii • ofiara losu • kto liczy na losy, będzie nagi i bosy

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) lot; (1.2) lottery ticket; (1.3) fate, destiny; (1.4) chance
• arabski: (1.3) حظ ,قدر ,نصيب
• hiszpański: (1.1,3) destino m rodzaj męski, suerte f rodzaj żeński, fortuna f rodzaj żeński; (1.2) boleto m rodzaj męski, billete de lotería m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) , (1.3) судьба f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.2) lott w rodzaj wspólny

źródła:

los (język czeski)

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski żywotny

(1.1) zool. zoologia łoś

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny

(2.1) los (kupon na loterii)

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik losice f rodzaj żeński

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

los (język hiszpański)

wymowa:

IPA: [los]

znaczenia:

rodzajnik oreślony liczby mnogiej, rodzaj męski; zob. el

(1.1) nie tłumaczy się

forma słaba (nieakcentowana) zaimka osobowego, rodzaj męski liczby mnogiej w funkcji dopełnienia bliższego; zob. ellos

(2.1) ich, je

odmiana:

przykłady:

(1.1) Los niños son el futuro de la sociedad. → Dzieci są przyszłością społeczeństwa.

(2.1) ¿Los conoces? → Znasz ich?

(2.1) Coge estos libros y colócalos en la estantería. → Weź te książki i umieść je w biblioteczce.

(2.1) ¿Puedes colocarlos en la estantería? → Czy możesz umieścić je w biblioteczce?

(2.1) Ganarás mucho espacio colocándolos en la estantería. → Zyskasz dużo miejsca umieszczając je w biblioteczce.

składnia:

(2) poprzedza zawsze czasownik, za wyjątkiem trybu rozkazującego twierdzącego, bezokolicznika i imiesłowu czynnego, gdy to tworzy razem z czasownikiem jedno słowo

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

łac. łacina illos

uwagi:

źródła: