wołacz

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

wołacz (język polski) [edytuj]

wymowa:
IPA[ˈvɔwaʧ̑], AS[vou̯ač], wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) gram.  siódmy przypadek deklinacji polskiej, tworzy formę zwrotu do omawianego przedmiotu lub osoby; zob.  też wołacz w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Wołaczem rzeczownikaLitwazaczyna się utwórPan Tadeusz”.
składnia:
(1.1) wołacz + D. 
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  wołać
przym.  wołaczowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zobacz też: Aneks:Język polski - deklinacja
tłumaczenia:
źródła: