wołacz

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] wołacz (język polski)


wymowa: /'vɔwatʂ/
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) gram.  siódmy przypadek deklinacji polskiej, tworzy formę zwrotu do omawianego przedmiotu lub osoby

odmiana: (1.1) lp  wołacz|, ~a, ~owi, ~, ~em, ~u, ~u; lm  ~e, ~y, ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e przykłady:

(1.1) Wołaczem rzeczownika „Litwa” zaczyna się utwór „Pan Tadeusz”.

składnia: (1.1) wołacz + D. 
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: zobacz też: Aneks:Język polski - deklinacja tłumaczenia:

Źródło „http://pl.wiktionary.org/wiki/wo%C5%82acz”