wołacz

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

wołacz (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈvɔwaʧ̑], AS[vou̯ač], wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) gram.  siódmy przypadek deklinacji polskiej, tworzy formę zwrotu do omawianego przedmiotu lub osoby, wykrzyknięcia do niego lub zwrócenia jego uwagi; zob.  też wołacz w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Wołaczem rzeczownika Litwa zaczyna się utwór Pan Tadeusz.
składnia:
(1.1) wołacz + D. 
kolokacje:
synonimy:
(1.1) wokatiwus
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  wołać
przym.  wołaczowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol.  wołać + -acz
uwagi:
zobacz też: Aneks:Język polski - deklinacja
tłumaczenia:
źródła: