lub

lub (język polski)

wymowa:

IPA: [lup], AS: [lup], zjawiska fonetyczne: wygł. utrata dźwięczności w wygłosie  wymowa

znaczenia:

spójnik

(1.1) spójnik łączący dwa zdania równorzędne oraz dwie części zdania, wskazując, że przynajmniej jedna część jest prawdziwa; zob. zobacz też alternatywa w Wikipedii

(1.2) pot. potocznie spójnik łączący dwa zdania równorzędne oraz dwie części zdania, wskazując, że jedna i tylko jedna z dwóch części jest prawdziwa

czasownik, forma pochodna

(2.1) 2. os. osoba lp liczba pojedyncza, rozk. tryb rozkazujący → zob. zobacz: lubić

odmiana:

przykłady:

(1.1) Jutro pojadę na grzyby lub na ryby. (=mogę zrobić obie rzeczy)

(1.2) Zapukał dwa lub trzy razy. (=albo dwa razy, albo trzy razy)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.2) albo

antonimy:

(1.1) ani

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

• „lub” w sensie logicznym (matematycznym) może być stosowane tylko w znaczeniu (1.1), potocznie jest jednak używane także w znaczeniu (1.2). Właściwa interpretacja znaczenia tego słowa zależy od kontekstu.
• W języku prawniczym, dla jednoznacznego odróżnienia znaczenia (1.1) stosuje się czasem spójnik „i/lub”

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) or
• arabski: (1.1) أو
• bułgarski: (1.1) или
• chorwacki: (1.1) ili
• duński: (1.1) eller
• esperanto: (1.1) aŭ
• francuski: (1.1) ou
• hiszpański: (1.1) o
• holenderski: (1.1) of
• islandzki: (1.1) eða
• niemiecki: (1.1) oder
• norweski (bokmål): (1.1) eller
• nowogrecki: (1.1) ή
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1)
• pruski: (1.1) anga
• rosyjski: (1.1) или
• serbski: (1.1) ili
• słowacki: (1.1) alebo
• szwedzki: (1.1) eller
• ukraiński: (1.1) або
• węgierski: (1.1) vagy
• wilamowski: (1.1) ober
• włoski: (1.1) o

źródła: