przeznaczenie

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

przeznaczenie (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA: [ˌpʃɛznaˈʧ̑ɛ̃ɲɛ], AS: [pšeznačẽńe], zjawiska fonetyczne: zmięk. • utr. dźw. • nazal. • -ni… • akc. pob. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) cel, dla którego służy dana rzecz
(1.2) nieunikniona przyszłość; coś, co musi się stać
(1.3) rzecz. odczas.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org od przeznaczyć
odmiana:
 
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga
mianownik przeznaczenie przeznaczenia
dopełniacz przeznaczenia przeznaczeń
celownik przeznaczeniu przeznaczeniom
biernik przeznaczenie przeznaczenie
narzędnik przeznaczeniem przeznaczeniami
miejscownik przeznaczeniu przeznaczeniach
wołacz przeznaczenie przeznaczenia
przykłady:
(1.1) Stworzyłem urządzenie, którego przeznaczeniem jest pomoc osobom niesłyszącym.
(1.2) Wróżka wywróżyła mi, że moim przeznaczeniem jest zawód aktora i życie w bogactwie.
(1.3) Burmistrz zapowiedział przeznaczenie dużej kwoty na nowy stadion.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) los, fatum
antonimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org przeznaczać
ims.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org przeznaczony
związki frazeologiczne:
(1.1) miejsce przeznaczenia
(1.2) ślepe przeznaczenie • wierzyć w przeznaczenie
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
Źródło „http://pl.wiktionary.org/w/index.php?title=przeznaczenie&oldid=3100946”