przeznaczenie
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] przeznaczenie (język polski)
wymowa: IPA: [ˌpʃɛznaˈʧ̑ɛ̃ɲɛ], AS: [pšeznačẽńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.• utr. dźw.• nazal.• -ni…• akc. pob.
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) cel, dla którego służy dana rzecz
- (1.2) nieunikniona przyszłość; coś, co musi się stać
- (1.3) rzecz. odczas. od przeznaczyć
odmiana: lp przeznacze|nie, ~nia, ~niu, ~nie, ~niem, ~niu, ~nie; lm ~nia, ~ń, ~niu, ~nie, ~niami, ~niach, ~nia przykłady:
- (1.1) Stworzyłem urządzenie, którego przeznaczeniem jest pomoc osobom niesłyszącym.
- (1.2) Wróżka wywróżyła mi, że moim przeznaczeniem jest zawód aktora i życie w bogactwie.
- (1.3) Burmistrz zapowiedział przeznaczenie dużej kwoty na nowy stadion.
składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.2) los, fatum
antonimy:
wyrazy pokrewne: czas. przeznaczać
związki frazeologiczne: (1.1) miejsce przeznaczenia; (1.2) ślepe przeznaczenie, wierzyć w przeznaczenie
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
