dopełniacz
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] dopełniacz (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) gram. drugi przypadek deklinacji, odpowiada na pytania: kogo? czego?; zob. też dopełniacz (przypadek) w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik dopełniacz dopełniacze dopełniacz dopełniacza dopełniaczy celownik dopełniaczowi dopełniaczom biernik dopełniacz dopełniacze narzędnik dopełniaczem dopełniaczami miejscownik dopełniaczu dopełniaczach wołacz dopełniaczu dopełniacze
- składnia:
- (1.1) dopełniacz + D.
- synonimy:
- (1.1) genitiwus
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- czas. dopełniać
- rzecz. dopełnienie n
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- (1.1) Dopełniacz określa również stosunek własności (odpowiada na pytanie czyj?)
- zobacz też: Aneks:Język polski - deklinacja
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) genitive, possessive
- arabski: (1.1) إضافة f
- czeski: (1.1) genitiv m, druhý pád m
- dolnołużycki: (1.1) genitiw m
- duński: (1.1) genitiv, ejefald
- esperanto: (1.1) genitivo
- francuski: (1.1) génitif m
- hiszpański: (1.1) genitivo m
- islandzki: (1.1) eignarfall n
- kaszubski: (1.1) rodzôcz m, genytiw m
- łaciński: (1.1) genitivus
- niemiecki: (1.1) Genitiv m
- nowogrecki: (1.1) γενική f
- polski język migowy:
(w zapisie )
- portugalski: (caso) genitivo m
- rosyjski: (1.1) родительный падеж m
- słowacki: (1.1) genitív m
- szwedzki: (1.1) genitiv w
- ukraiński: (1.1) родовий відмінок m
- źródła:
