dopełniacz

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] dopełniacz (język polski)

wymowa: IPA: [dɔˈpɛwɲaʧ]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) gram. gramatyka drugi przypadek deklinacji, odpowiada na pytania kogo? czego?

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza dopełniacz|, -a, -owi, -, -em, -, -em, -u, -u; lm liczba mnoga -e, -y, -om, -e, -ami, -ach, -e
przykłady:

(1.1) Jak brzmi ten wyraz w dopełniaczu?

składnia: dopełniacz +dopełniacz
kolokacje:
synonimy: (1.1) genitiwus
antonimy:
wyrazy pokrewne: czas. czasownik dopełniać; rzecz. rzeczownik dopełnienie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: (1.1) Dopełniacz określa również stosunek własności (odpowiada na pytanie czyj?). Zob. też Aneks:Język polski - deklinacja
tłumaczenia:

• angielski: (1.1) genitive, possessive
• dolnołużycki: (1.1) genitiw m rodzaj męski
• duński: (1.1) genitiv, ejefald
• esperanto: (1.1) genitivo
• francuski: (1.1) génitif m rodzaj męski
• grecki: (1.1) γενική f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) genitivo m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) eignarfall n rodzaj nijaki
• kaszubski: (1.1) rodzôcz m rodzaj męski, genytiw m rodzaj męski
• łaciński: (1.1) genitivus
• niemiecki: (1.1) Genitiv m rodzaj męski
• portugalski: (caso) genitivo m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) родительный падеж m rodzaj męski
• ukraiński: (1.1) родовий відмінок m