dziecko

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] dziecko (język polski)

dziecko


wymowa: IPA: [ˈʥɛʦkɔ] wymowa ?/i
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) potomek ludzki (czasami o zwierzęciu) niezależnie od wieku: syn lub córka w odniesieniu do swoich rodziców biologicznych lub przybranych
(1.2) istota ludzka w okresie wzrostu i dojrzewania (umownie 0-18 lat życia)
(1.3) sport.  w grze w palanta: ten, kto ma prawo podbić raz piłkę (dziecko młodsze) lub dwa razy (dziecko starsze)

odmiana: (1.1-2) lp  dziec|ko, ~ka, ~ku, ~ko, ~kiem, ~ku, ~ko; lm  dziec|i, ~i, ~iom, ~i, dziećmi, ~iach, ~i lub przest.  reg.  dziec|ka, ~ek, ~kom, ~ka, ~kami, ~kach, ~ka[1] przykłady:

(1.1) Jej dzieci wyjechały do pracy.
(1.2) Dziecko wymaga wiele uwagi i cierpliwości.

składnia:
kolokacje: (1.1) urodzić/adoptować ~
synonimy: (1.1) delfin, infant, latorośl, następca, potomek, progenitura; (1.2) bobas, dzieciak, dzieciątko, maleństwo, nastolatek, niemowlę, noworodek, osesek, pociecha, przedszkolak, szkrab; lm  dziatki; reg. pozn.  dzieciszczko; (1.3) bachor
antonimy: (1.2) antenat, dorosły, starzec
wyrazy pokrewne: rzecz.  dzieciak, dziecię, dzieciątko, dziecina, dzieciarnia, dziecinada; czas.  dziecinnieć; przym.  dziecięcy, dziecinny, daw.  dziecki; przysł.  dziecinnie
związki frazeologiczne: od dziecka, cudowne dziecko, dziecko ulicy, dwunaste dziecko baby-jagi, siódme dziecko dozorcy, dziecko stróża, dziecko szczęścia, pijane dziecko we mgle, wylać dziecko z kąpielą, dziecko z nieprawego łoża, dziecko z probówki, dzieci-kwiaty, dom dziecka, dziecko specjalnej troski; powiedzenia: dzieci i ryby głosu nie mają, obyś cudze dzieci uczył
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

źródła:

  1. ↑ hasło dziecko w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. I, s. 638, Warszawa 1900–1927.
Źródło „http://pl.wiktionary.org/wiki/dziecko”