dziecko

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] dziecko (język polski)

dziecko


wymowa: IPA: [ˈʥɛʦkɔ] posłuchaj
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) potomek ludzki (czasami o zwierzęciu) niezależnie od wieku: syn lub córka w odniesieniu do swoich rodziców biologicznych lub przybranych
(1.2) istota ludzka w okresie wzrostu i dojrzewania (umownie 0-18 lat życia)

odmiana: (1.1-2) lp  dziec|ko, ~ka, ~ku, ~ko, ~kiem, ~ku, ~ko; lm  dziec|i, ~i, ~iom, ~i, dziećmi, ~iach, ~i
przykłady:

(1.1) Jej dzieci wyjechały do pracy.
(1.2) Dziecko wymaga wiele uwagi i cierpliwości.

składnia:
kolokacje: (1.1) urodzić/adoptować ~
synonimy: (1.1) delfin, infant, latorośl, następca, potomek, progenitura; (1.2) bobas, dzieciak, dzieciątko, maleństwo, nastolatek, niemowlę, noworodek, osesek, pociecha, przedszkolak, szkrab
antonimy: (1.2) antenat, dorosły, starzec
wyrazy pokrewne: rzecz.  dzieciak, dzieciątko, dziecinada; czas.  dziecinnieć; przym.  dziecięcy, dziecinny; przysł.  dziecinnie
związki frazeologiczne: od dziecka, cudowne dziecko, dziecko ulicy, dwunaste dziecko baby-jagi, siódme dziecko dozorcy, dziecko szczęścia, pijane dziecko we mgle, wylać dziecko z kąpielą, dziecko z nieprawego łoża, dziecko z probówki, dzieci-kwiaty, dom dziecka, dziecko specjalnej troski; powiedzenia: dzieci i ryby głosu nie mają
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:

Źródło: „http://pl.wiktionary.org/wiki/dziecko”