mianownik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

mianownik (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[mʲjãˈnɔvʲɲik], AS[mʹi ̯ãnovʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. i → j  , wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) gram.  pierwszy przypadek deklinacji, który odpowiada na pytania: kto? co?; zob.  też mianownik (przypadek) w Wikipedii
(1.2) mat.  w wyrażeniu ułamkowym: część tego wyrażenia umieszczona pod kreską ułamkową; zob.  też mianownik (matematyka) w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Mianownik jest formą wyrazu podawaną w słownikach.
(1.2) W matematyce mianownik musi być różny od zera.
składnia:
(1.1) mianownik + D. 
kolokacje:
(1.2) wspólny mianowniksprowadzać do wspólnego mianownika
synonimy:
(1.1) nominatiwus, nominativus, nominatyw
(1.2) dzielnik
antonimy:
(1.2) licznik
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  miano n , imię n , mianowaniec m.-os. 
czas.  mianować
przym.  mianownikowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1) zobacz też: Aneks:Język polski - deklinacja
tłumaczenia:
źródła: