mianownik
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] mianownik (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) pierwszy przypadek deklinacji, odpowiada na pytania: kto? co?
- (1.2) mat. w wyrażeniu ułamkowym: część tego wyrażenia umieszczona pod kreską ułamkową
odmiana: lp mianownik|, ~a, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~u; lm ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i
przykłady:
- (1.1) Mianownik jest formą wyrazu podawaną w słownikach.
- (1.2) W matematyce mianownik musi być różny od zera.
składnia: mianownik +dopełniacz
kolokacje:
synonimy: (1.1) nominatiwus, nominativus, nominatyw; (1.2) dzielnik
antonimy: (1.2) licznik
wyrazy pokrewne: (1.1), (1.2) miano
związki frazeologiczne: (1.2) wspólny mianownik, sprowadzać coś do wspólnego mianownika
etymologia:
uwagi: zob. też Aneks:Język polski - deklinacja
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) nominative (case); (1.2) denominator (math)
- czeski: (1.1) nominativ
- dolnołużycki: (1.1) nominatiw m
- duński: (1.1) nominativ w, grundledsfald n, nævnefald n; (1.2) nævner w
- esperanto: (1.1) nominativo
- farerski: (1.1) hvørfall
- francuski: (1.1) nominatif m; (1.2) dénominateur m
- górnołużycki: (1.1) nominatiw m, prěni pad, przest. mjenowak m
- grecki: (1.1) ονομαστική f; (1.2) παρονομαστής m
- hiszpański: (1.1) nominativo m; (1.2) denominador m
- islandzki: (1.1) nefnifall
- jidysz: (1.1) נאָמינאַטיוו m (nominatiw)
- kaszubski: (1.1) nazéwôcz, nominatiw, Nz
- litewski: (1.1) vardininkas
- łaciński: (1.1) nominativus
- niemiecki: (1.1) Nominativ m; (1.2) Nenner m (Math.)
- norweski (bokmål): (1.1) nominativ m (1.2) nevner m
- portugalski: (1.1) nominativo m; (1.2) denominador m
- rosyjski: (1.1) именительный падеж m; (1.2) знаменатель m
- słowacki: (1.1) nominatív, prvý pád
- ukraiński: (1.1) називний відмінок m; (1.2) знаменник m
