miejsce

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] miejsce (język polski)


wymowa: IPA: [ˈmjejst͡sɛ] posłuchaj
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) obszar lub punkt w przestrzeni
(1.2) miejsce (1.1), niezajęte przez nic, wolne do umieszczenia w nim czegoś
(1.3) wyznaczone miejsce (1.1), przeznaczone dla kogoś; krzesło, fotel itp. zarezerwowane dla kogoś
(1.4) sport. ranga, pozycja

odmiana: (1) lp miejsc|e, ~a, ~u, ~e, ~em, ~u, ~e; lm ~a, ~, ~om, ~a, ~ami, ~ach, ~a
przykłady:

(1.1) Na miejscu lądowania UFO był nasz reporter.
(1.2) W szafie nie ma już miejsca.
(1.3) Przepraszam, ale to miejsce jest moje, pana fotel jest obok.
(1.4) Karol zajął pierwsze miejsce i zdobył złoty medal.

składnia: (1.2) miejsce na +B.; (1.3) miejsce do +D.
kolokacje: (1.1) miejsce wypadku/katastrofy/lądowania/...; (1.2) miejsce na książkę/buty/telewizor/...; (z)robić miejsce; (1.3) miejsce siedzące/leżące/do siedzenia/do leżenia/...; miejsce parkingowe; rezerwować/zająć miejsce; ustąpić komuś miejsca; (1.4) zająć pierwsze/drugie/... miejsce
synonimy: (1.2) luka
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1) przym. miejscowy, rzecz. miejscowość, czas. umiejscawiać/umiejscowić, umieszczać; (1.3) rzecz. miejscówka, miejscownik
związki frazeologiczne: (1) z miejsca, miejsce publiczne
etymologia:
uwagi: zwrot "mieć miejsce" (pochodzący z języka rosyjskiego) nie jest akceptowany jako poprawny przez polskich językoznawców [1]
tłumaczenia:

Źródło: „http://pl.wiktionary.org/wiki/miejsce”
W innych językach