liczba pojedyncza
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] liczba pojedyncza (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈlʲiʤ̑ba ˌpɔjɛˈdɨ̃n͇ʧ̑a], AS: [lʹiǯba poi ̯edỹṇča], zjawiska fonetyczne: zmięk.• udźw.• udziąs.• nazal.• akc. pob.
- znaczenia:
związek wyrazów w funkcji rzeczownika rodzaju żeńskiego
- (1.1) gram. w deklinacji: cecha wyrazu opisującego jeden element
- odmiana:
- (1.1) zob.: liczba, pojedynczy (związek zgody)
- przykłady:
- (1.1) Rzeczownik „drzwi” nie ma (formy) liczby pojedynczej.
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- (1.1) liczba mnoga, liczba podwójna
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) singular (number)
- duński: (1.1) ental n
- esperanto: (1.1) ununombro
- francuski: (1.1) singulier m
- hiszpański: (1.1) singular m
- islandzki: (1.1) eintala f
- japoński: (1.1) 単数 (たんすう)
- jidysz: (1.1) איינצאָל f (ejncol)
- niemiecki: (1.1) Singular m, Einzahl f
- nowogrecki: (1.1) ενικός m
- ormiański: (1.1) եզակի
- rosyjski: (1.1) единственное число n
- ukraiński: (1.1) однина f
- włoski: (1.1) numero singolare m, singolare m
- źródła:
