celownik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

celownik (język polski)[edytuj]

celownik (1.1)
wymowa:
IPA[ʦ̑ɛˈlɔvʲɲik], AS[celovʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. , wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) urządzenie ułatwiające celowanie z broni; zob.  też celownik (element broni) w Wikipedii
(1.2) część aparatu fotograficznego umożliwiająca wstępne kadrowanie obrazu
(1.3) gram.  trzeci przypadek deklinacji, odpowiada na pytania: komu? czemu?; zob.  też celownik (przypadek) w Wikipedii
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Kapral nie trafił w cel, gdyż miał zepsuty celownik.
(1.3) W klasie tylko Janek nie wie, na jakie pytania odpowiada celownik.
składnia:
(1.1) celownik do +D. ; celownik u +D. 
(1.3) celownik +D. 
kolokacje:
(1.1) celownik strzelecki / artyleryjski / lotniczy / torpedowy • celownik mechaniczny / optyczny / kolimatorowy / noktowizyjny / termowizyjny / radiolokacyjny / radioelektroniczny
synonimy:
(1.1) muszka
(1.2) wizjer
(1.3) datiwus, dativus
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  cel m , celowanie n , celność f 
czas.  celować
przym.  celowniczy, celny, celownikowy
przysł.  celnie
związki frazeologiczne:
(1.1) mieć kogoś na celowniku
etymologia:
uwagi:
zobacz też: Aneks:Język polski - deklinacja
tłumaczenia:
źródła: