biernik
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
biernik (język polski)[edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) gram. czwarty przypadek deklinacji, odpowiada na pytania: kogo? co?; zob. też biernik w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik biernik bierniki dopełniacz biernika bierników celownik biernikowi biernikom biernik biernik bierniki narzędnik biernikiem biernikami miejscownik bierniku biernikach wołacz bierniku bierniki
- składnia:
- (1.1) biernik + D.
- synonimy:
- (1.1) akuzatyw
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. bierność
- przym. bierny, biernikowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- zobacz też: Aneks:Język polski - deklinacja
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) accusative, accusative case
- baskijski: (1.1) akusatibo
- czeski: (1.1) akuzativ m, čtvrtý pád m
- duński: (1.1) akkusativ w, genstandsfald n
- esperanto: (1.1) akuzativo
- francuski: (1.1) accusatif m
- hiszpański: (1.1) acusativo m
- interlingua: (1.1) accusativo
- islandzki: (1.1) þolfall n
- kaszubski: (1.1) winowôcz, akùzatiw
- kazachski: (1.1) табыс септік
- łaciński: (1.1) accusativus
- niemiecki: (1.1) Akkusativ m
- nowogrecki: (1.1) αιτιατική f
- polski język migowy:
(w zapisie )
- pruski: (1.1) akkuzatiws m
- rosyjski: (1.1) винительный падеж m
- słowacki: (1.1) akuzatív m
- szwedzki: (1.1) ackusativ w
- ukraiński: (1.1) знахідний відмінок m
- włoski: (1.1) accusativo m
- źródła:
