biernik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] biernik (język polski)

wymowa: wymowa ^?/i
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) gram. gramatyka czwarty przypadek deklinacji, odpowiada na pytania kogo? co?

odmiana: lp liczba pojedyncza biernik|, -a, -owi, -, -iem, -u, -u; lm liczba mnoga biernik|i, -ów, -om, -i, -ami, -ach, -i przykłady:

(1.1) W tym zdaniu żaden wyraz nie jest w bierniku.

składnia: (1.1) biernik + dopełniacz
kolokacje:
synonimy: (1.1) akuzatyw
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. rzeczownik bierność; przym. przymiotnik bierny
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: zobacz też: Aneks:Język polski - deklinacja tłumaczenia:

• angielski: (1.1) accusative, accusative case
• duński: (1.1) akkusativ w rodzaj wspólny, genstandsfald n rodzaj nijaki
• esperanto: (1.1) akuzativo
• francuski: (1.1) accusatif m rodzaj męski
• grecki: (1.1) αιτιατική f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) acusativo m rodzaj męski
• interlingua: (1.1) accusativo
• islandzki: (1.1) þolfall n rodzaj nijaki
• kaszubski: (1.1) winowôcz, akùzatiw
• łaciński: (1.1) accusativus
• niemiecki: (1.1) Akkusativ m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) винительный падеж m rodzaj męski
• ukraiński: (1.1) знахідний відмінок m rodzaj męski