miejscownik
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] miejscownik (język polski)
- wymowa:
- IPA: [mʲjɛ̇jsˈʦ̑ɔvʲɲik], AS: [mʹi ̯ėi ̯scovʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.• podw. art.• i → j , wymowa
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) gram. szósty przypadek deklinacji polskiej, odpowiada na pytania (o) kim? (o) czym?; zob. też miejscownik w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik miejscownik miejscowniki dopełniacz miejscownika miejscowników celownik miejscownikowi miejscownikom biernik miejscownik miejscowniki narzędnik miejscownikiem miejscownikami miejscownik miejscowniku miejscownikach wołacz miejscowniku miejscowniki
- przykłady:
- (1.1) W języku angielskim nie ma formy miejscownika.
- składnia:
- (1.1) miejscownik +D.
- synonimy:
- (1.1) lokatiwus
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- (1.1) miejsce
- etymologia:
- uwagi:
- zobacz też: Aneks:Język polski - deklinacja
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) a locative (case)
- czeski: (1.1) lokativ m, lokál m, šestý pád m
- duński: (1.1) lokativ
- farerski: (1.1) staðarfall n
- francuski: (1.1) locatif m
- hiszpański: (1.1) locativo m
- islandzki: (1.1) staðarfall n
- łaciński: (1.1) locativus
- niemiecki: (1.1) Lokativ m
- nowogrecki: (1.1) τοπική πτώση f
- polski język migowy:
(w zapisie )
- portugalski: (1.1) locativo m
- rosyjski: (1.1) предложный падеж m
- słowacki: (1.1) lokál
- ukraiński: (1.1) місцевий відмінок m
- źródła:
