rzucać

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] rzucać (język polski)


wymowa: IPA: [ˈʒuʦaʨ] wymowa ?/i
znaczenia:
czasownik

(1.1) wywoływać chwilowy lot przedmiotu
(1.2) przewracać kogoś
(1.3) wysyłać, kierować dokądś
(1.4) pot.  odejść od kogoś, opuścić
(1.5) powiedzieć coś szybko, zdawkowo
(1.6) pozbyć się nałogu

czasownik zwrotny

(2.1) ~ się - pot. , przen.  denerwować się (wykonując gesty osoby zdenerwowanej), ciskać się
(2.2) ~ się - zrobić coś ze sobą, skierować się gwałtownie w jakimś kierunku

odmiana: koniugacja I; aspekt dokonany rzucić przykłady:

(1.1) Nie rzucaj we mnie zabawkami.
(1.2) Policjant dopadł złodzieja i rzucił go na ziemię.
(1.4) Magda rzuciła mnie dla innego.
(1.5) „Wyłącz to!” — rzucił, nie odwracając głowy.
(1.6) Za miesiąc od dzisiaj rzucam palenie.
(2.1) Nie rzucaj się tak! Zaraz ci to naprawię.
(2.1) Kiedy zobaczył, że nie ma go na liście przyjętych na ten wydział, zaczął rzucać się jak wściekły pies.
(2.2) Zachowuje się, jakby mogła rzucić się dla niego w ogień.
(2.2) Rzucili się sobie w ramiona.

składnia:
kolokacje: (1.1) rzucać oszczepem/dyskiem; (1.2) rzucać na ziemię; (1.3) rzucać klątwę / oszczerstwa; (1.4) rzucać pracę / chłopaka (dziewczynę)
synonimy: (1.1) ciskać, miotać, ciepać; (1.4) dać kosza, porzucić, zerwać
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz.  rzut, rzutnik, rzutka; czas.  wyrzucać, zrzucać, rozrzucać
związki frazeologiczne: rzucać słowa na wiatr, rzucać pieniądze w błoto
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

Źródło „http://pl.wiktionary.org/wiki/rzuca%C4%87”
W innych językach