kierunek

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

kierunek (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[cɛˈrũnɛk], AS[ḱerũnek], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) droga, linia (często umyślna) łącząca miejsce początku ruchu z końcem ruchu, w domyśle określająca cel
(1.2) w naukach artystycznych i technice: temat lub grupa tematów, którymi dana osoba się zajmuje, cel, do którego dąży
(1.3) mat.  zbiór wszystkich prostych lub wektorów równoległych do danej prostej.
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Poszliśmy w kierunku kościoła.
(1.2) Uważam, że obecny kierunek w muzyce służy degeneracji młodzieży socjalistycznej.
(1.3) Wektor jest jednoznacznie określony przez kierunek, zwrot i długość.
składnia:
(1.1) kierunek + D.  • kierunek na + B. 
kolokacje:
(1.1) kierunek na Warszawę / Kraków / wieś / kościół /… • iść / jechać /… w kierunku Warszawy / na Warszawę / do Warszawy • z kierunku Warszawy / od Warszawy
synonimy:
(1.1) droga
(1.2) trend, tendencja
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  skierowanie n , kierunkowanie n , kierowanie n , kierowca m.-os. 
czas.  kierunkować ndk. , kierować ndk. , skierować dk. 
przym.  kierunkowy
związki frazeologiczne:
(1.1) kierunek studiów
etymologia:
niem. [1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 305.