kierunek
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] kierunek (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) droga, linia (często umyślna) łącząca miejsce początku ruchu z końcem ruchu, w domyśle określająca cel
- (1.2) w naukach artystycznych i technice: temat lub grupa tematów, którymi dana osoba się zajmuje, cel, do którego dąży
- (1.3) mat. zbiór wszystkich prostych lub wektorów równoległych do danej prostej.
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kierunek kierunki dopełniacz kierunku kierunków celownik kierunkowi kierunkom biernik kierunek kierunki narzędnik kierunkiem kierunkami miejscownik kierunku kierunkach wołacz kierunku kierunki
- przykłady:
- (1.1) Poszliśmy w kierunku kościoła.
- (1.2) Uważam, że obecny kierunek w muzyce służy degeneracji młodzieży socjalistycznej.
- (1.3) Wektor jest jednoznacznie określony przez kierunek, zwrot i długość.
- kolokacje:
- (1.1) kierunek na Warszawę/Kraków/wieś/kościół/...; iść/jechać/... w kierunku Warszawy/na Warszawę/do Warszawy; z kierunku Warszawy/od Warszawy
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- (1) przym. kierunkowy
- czas. kierunkować (się), kierować/skierować
- związki frazeologiczne:
- (1.1) kierunek studiów
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) direction, way
- arabski: (1.1) اتجاه ,جهة ,نحو ,أوب, صوب
- chorwacki: (1.1) smjer m; (1.2) smjer m
- czeski: (1.1) směr m
- dolnołużycki: (1.1) směr m
- duński: (1.1) retning w
- esperanto: (1.X) direkto
- górnołużycki: (1.1) směr m
- hebrajski: (1.1) כיוון m (kiwun)
- interlingua: (1.1) senso
- islandzki: (1.1) átt f
- krymskotatarski: (1.1) yaq, bet, taraf
- niemiecki: (1.1) Richtung f; (1.2) Richtung f
- polski język migowy:
(w zapisie )
- portugalski: (1.1) direção f; (1.2) tendência f
- rosyjski: (1.1) направление n; (1.2) направление n; течение n
- słowacki: (1.1) smer m
- szwedzki: (1.1) riktning w, håll n
- włoski: (1.1) direzione f
- źródła:
