kierunek

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] kierunek (język polski)


wymowa: IPA: [cɛˈrunɛk]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) droga, linia (często umyślna) łącząca miejsce początku ruchu z końcem ruchu, w domyśle określająca cel
(1.2) w naukach artystycznych i technice: temat lub grupa tematów, którymi dana osoba się zajmuje, cel, do którego dąży
(1.3) mat.  zbiór wszystkich prostych lub wektorów równoległych do danej prostej.

odmiana: (1) lp  kierun|ek, ~ku, ~kowi, ~ek, ~kiem, ~ku, ~ku; lm  ~ki, ~ków, ~kom, ~ki, ~kami, ~kach, ~ki przykłady:

(1.1) Poszliśmy w kierunku kościoła.
(1.2) Uważam, że obecny kierunek w muzyce służy degeneracji młodzieży socjalistycznej.
(1.3) Wektor jest jednoznacznie określony przez kierunek, zwrot i długość.

składnia: (1.1) kierunek +D. , kierunek na +B. 
kolokacje: (1.1) kierunek na Warszawę/Kraków/wieś/kościół/...; iść/jechać/... w kierunku Warszawy/na Warszawę/do Warszawy; z kierunku Warszawy/od Warszawy;
synonimy: (1.1) droga; (1.2) trend, tendencja
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1) przym.  kierunkowy; czas.  kierunkować (się), kierować/skierować
związki frazeologiczne: (1.1) kierunek studiów
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

Źródło „http://pl.wiktionary.org/wiki/kierunek”
W innych językach