kierunek
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] kierunek (język polski)
wymowa: IPA: [cɛˈrunɛk]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) droga, linia (często umyślna) łącząca miejsce początku ruchu z końcem ruchu, w domyśle określająca cel
- (1.2) w naukach artystycznych i technice: temat lub grupa tematów, którymi dana osoba się zajmuje, cel, do którego dąży
- (1.3) mat. zbiór wszystkich prostych lub wektorów równoległych do danej prostej.
odmiana: (1) lp kierun|ek, ~ku, ~kowi, ~ek, ~kiem, ~ku, ~ku; lm ~ki, ~ków, ~kom, ~ki, ~kami, ~kach, ~ki przykłady:
- (1.1) Poszliśmy w kierunku kościoła.
- (1.2) Uważam, że obecny kierunek w muzyce służy degeneracji młodzieży socjalistycznej.
- (1.3) Wektor jest jednoznacznie określony przez kierunek, zwrot i długość.
składnia: (1.1) kierunek +D., kierunek na +B.
kolokacje: (1.1) kierunek na Warszawę/Kraków/wieś/kościół/...; iść/jechać/... w kierunku Warszawy/na Warszawę/do Warszawy; z kierunku Warszawy/od Warszawy;
synonimy: (1.1) droga; (1.2) trend, tendencja
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1) przym. kierunkowy; czas. kierunkować (się), kierować/skierować
związki frazeologiczne: (1.1) kierunek studiów
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) direction, way
- chorwacki: (1.1-2) smjer m
- czeski: (1.1) směr m
- dolnołużycki: (1.1) směr m
- duński: (1.1) retning w
- esperanto: (1.X) direkto
- górnołużycki: (1.1) směr m
- hebrajski: (1.1) כיוון m (kiwun)
- interlingua: (1.1) senso
- islandzki: (1.1) átt f
- krymskotatarski: (1.1) yaq, bet, taraf
- niemiecki: (1.1-2) Richtung f
- portugalski: (1.1) direção f; (1.2) tendência f
- rosyjski: (1.1) направление n; (1.2) направление n; течение n
- słowacki: (1.1) smer m
- szwedzki: (1.1) riktning w, håll n
- włoski: (1.1) direzione f