przyjaciel

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] przyjaciel (język polski)


wymowa: IPA: /pʂɨˈjaʨɛl/ posłuchaj
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) mężczyzna akceptowany emocjonalnie, obdarzany lub/i obdarzający zaufaniem
(1.2) osoba lub zwierzę okazujące przywiązanie, opiekę lub pozytywne zainteresowanie
(1.3) mężczyzna będący z kimś w związku erotycznym

odmiana: lp przyjaci|el, ~ela, ~elowi, ~ela, ~elem, ~elu, ~elu; lm ~ele, ~ół, ~ołom, ~ół, ~ółmi, ~ołach, ~ele
przykłady:

(1.1) Najlepszych przyjaciół poznaje się w biedzie.
(1.2) Towarzystwo Przyjaciół Dzieci
(1.2) Pies to najlepszy przyjaciel człowieka.
(1.3) Jan to jej przyjaciel.

składnia:
kolokacje: zaufany ~, wierny ~, szczery ~, oddany ~, stary ~, serdeczny ~, zacny ~, życzliwy ~, wątpliwy ~
synonimy: (1.1) druh, kolega, kumpel; (1.2) opiekun, sponsor, protektor, miłośnik; (1.3) kochanek
antonimy: (1.1) obcy, wróg, nieprzyjaciel
wyrazy pokrewne: forma żeńska przyjaciółka, rzecz. przyjaźń; przym. przyjacielski; czas. przyjaźnić się
związki frazeologiczne:
tłumaczenia:

Źródło: „http://pl.wiktionary.org/wiki/przyjaciel”