przyjaciel

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] przyjaciel (język polski)


wymowa: IPA: /pʂɨˈjaʨɛl/ wymowa ?/i
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) mężczyzna akceptowany emocjonalnie, obdarzany i/lub obdarzający zaufaniem
(1.2) osoba lub zwierzę okazujące przywiązanie, opiekę lub pozytywne zainteresowanie
(1.3) mężczyzna będący z kimś w związku erotycznym

odmiana: lp  przyjaci|el, ~ela, ~elowi, ~ela, ~elem, ~elu, ~elu; lm  ~ele, ~ół, ~ołom, ~ół, ~ółmi, ~ołach, ~ele przykłady:

(1.1) Najlepszych przyjaciół poznaje się w biedzie.
(1.2) Towarzystwo Przyjaciół Dzieci
(1.2) Pies to najlepszy przyjaciel człowieka.
(1.3) Jan to jej przyjaciel.

składnia:
kolokacje: zaufany ~, wierny ~, szczery ~, oddany ~, stary ~, serdeczny ~, zacny ~, życzliwy ~, wątpliwy ~
synonimy: (1.1) druh, kolega, kumpel; (1.2) opiekun, sponsor, protektor, miłośnik; (1.3) kochanek
antonimy: (1.1) obcy, wróg, nieprzyjaciel
wyrazy pokrewne: forma żeńska przyjaciółka; rzecz.  przyjaźń; przym.  przyjacielski; czas.  przyjaźnić się
związki frazeologiczne: przyjaciel domu, przyjaciel od kieliszka, przyjaciel od serca, stary przyjaciel, znaleźć w kimś przyjaciela, prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie tłumaczenia:

Źródło „http://pl.wiktionary.org/wiki/przyjaciel”