przyjaciel

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

przyjaciel (język polski)[edytuj]

przyjaciele (1.2)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[pʃɨˈjäʨ̑ɛl], AS[pšyi ̯äćel], zjawiska fonetyczne: zmięk. utr. dźw. podw. art. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba obdarzana zaufaniem, żyjąca z kimś w serdecznych stosunkach
(1.2) osoba okazująca komuś lub czemuś swoją sympatię, zainteresowanie, będąca zwolennikiem
(1.3) eufem.  mężczyzna będący z kimś w związku erotycznym
(1.4) starop.  żona
odmiana:
przykłady:
(1.1) Najlepszych przyjaciół poznaje się w biedzie.
(1.2) Towarzystwo Przyjaciół Dzieci
(1.3) Jan to jej przyjaciel.
składnia:
kolokacje:
(1.1) zaufany / wierny / szczery / oddany / stary / serdeczny / zacny / życzliwy / fałszywy / wątpliwy przyjaciel
synonimy:
(1.1) druh, kolega, kumpel, kum, pobratymiec
(1.2) protektor, miłośnik, zwolennik
(1.3) kochanek
antonimy:
(1.1) obcy, wróg, nieprzyjaciel
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  przyjaźń f 
forma żeńska przyjaciółka
przym.  przyjacielski, przyjazny
przysł.  przyjaźnie
czas.  przyjaźnić się, zaprzyjaźnić się
związki frazeologiczne:
fałszywy przyjacielprzyjaciel domuprzyjaciel od kieliszkaprzyjaciel od sercastary przyjacielznaleźć w kimś przyjaciela
przysłowia prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedziedla przyjaciela nowego nie opuszczaj staregoprzyjaciela tak potrzeba, jak wody i chlebaprzyjaciół dość nabędziesz, gdy mało brać, wiele dawać będzieszprzyjaciela trudno znaleźć, a prędko go stracić możnaprzysługa przyjaciół rodziten przyjaciel prawdziwy, kto w nieszczęściu życzliwygdy pieniędzy wiele, wkoło przyjaciele
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: