przyjaciel

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

[edytuj] przyjaciel (język polski)

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[pʃɨˈjäʨ̑ɛl], AS[pšyi ̯äćel], zjawiska fonetyczne: zmięk. utr. dźw. podw. art. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba obdarzana zaufaniem, żyjąca z kimś w serdecznych stosunkach
(1.2) osoba okazująca komuś lub czemuś swoją sympatię, zainteresowanie, będąca zwolennikiem
(1.3) eufem.  mężczyzna będący z kimś w związku erotycznym
odmiana:
przykłady:
(1.1) Najlepszych przyjaciół poznaje się w biedzie.
(1.2) Towarzystwo Przyjaciół Dzieci
(1.3) Jan to jej przyjaciel.
składnia:
kolokacje:
(1.1) zaufany / wierny / szczery / oddany / stary / serdeczny / zacny / życzliwy / fałszywy / wątpliwy ~
synonimy:
(1.1) druh, kolega, kumpel, kum, pobratymiec
(1.2) protektor, miłośnik, zwolennik
(1.3) kochanek
antonimy:
(1.1) obcy, wróg, nieprzyjaciel
wyrazy pokrewne:
forma żeńska przyjaciółka
rzecz.  przyjaźń f 
przym.  przyjacielski, przyjazny
czas.  przyjaźnić się, zaprzyjaźnić się, przyjaźnić się
przysł.  przyjaźnie
związki frazeologiczne:
przyjaciel domuprzyjaciel od kieliszkaprzyjaciel od sercastary przyjacielznaleźć w kimś przyjaciela
przysłowie prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie
przysłowie gdy pieniędzy wiele, wkoło przyjaciele
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Współpraca
Narzędzia
W innych językach