kochanek

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

kochanek (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[kɔˈxãnɛk], AS[koχãnek], zjawiska fonetyczne: nazal.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) mężczyzna utrzymujący stosunki seksualne bez wchodzenia w otwarty związek
(1.2) ogólnie o mężczyźnie z punktu widzenia jakości relacji seksualnych
(1.3) przest.  ukochany mężczyzna

rzeczownik, rodzaj żeński, forma fleksyjna

(2.1) D.  lm  od: kochanka
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Zazdrosny mąż zamordował swoją żonę godzinę po tym, jak dostała SMS-a od kochanka.[1]
(1.2) Najgorszymi kochankami zostali oficjalnie ogłoszeni Niemcy.[2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) pot. , pogard.  gach; żart.  kochaś
(1.3) oblubieniec, luby, miły, miłośnik
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  kochanie n , zakochanie n , kochanica f , kochaś m 
zdrobn.  kochaneczek m 
forma żeńska kochanka f 
czas.  kochać ndk. , zakochać dk. 
przym.  kochliwy, kochany
wykrz.  kochanie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zazdrosny mąż zamordował żonę po SMS-ie od kochanka, wiadomosci.wp.pl
  2. Oto najgorsi i najlepsi kochankowie, sfora.pl