bezokolicznik
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] bezokolicznik (język polski)
wymowa: IPA: [bɛsɔkɔˈlʲiʧɲik]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) gram. forma czasownika zazwyczaj (zależnie od języka) nieokreślająca czasu, rodzaju, liczby, osoby, trybu, strony ani aspektu; zob. też bezokolicznik w Wikipedii
odmiana: (1.1) lp bezokolicznik, ~a, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~u; lm ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i
przykłady:
- (1.1) Bezokolicznik jest nieosobową formą czasownika.
składnia:
kolokacje: (1.1) czasownik w bezokoliczniku
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: przym. bezokolicznikowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) infinitive
- duński: (1.1) navnemåde w, navneform w, infinitiv w
- francuski: (1.1) infinitif m
- hiszpański: (1.1) infinitivo m
- islandzki: (1.1) nafnháttur m
- niemiecki: (1.1) Infinitiv m
- rosyjski: (1.1) инфинитив m
- szwedzki: (1.1) infinitiv w
- ukraiński: (1.1) інфінітив m
- włoski: (1.1) infinito m
