bezokolicznik
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] bezokolicznik (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌbɛzɔkɔˈlʲiʧ̑ɲik], AS: [bezokolʹičʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.• akc. pob. wymowa
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) gram. forma czasownika zazwyczaj (zależnie od języka) nieokreślająca czasu, rodzaju, liczby, osoby, trybu, strony ani aspektu; zob. też bezokolicznik w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik bezokolicznik bezokoliczniki dopełniacz bezokolicznika bezokoliczników celownik bezokolicznikowi bezokolicznikom biernik bezokolicznik bezokoliczniki narzędnik bezokolicznikiem bezokolicznikami miejscownik bezokoliczniku bezokolicznikach wołacz bezokoliczniku bezokoliczniki
- przykłady:
- (1.1) Bezokolicznik jest nieosobową formą czasownika.
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. bezokolicznikowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) infinitive
- arabski: (1.1) مصدر ,صيغة المصدر
- duński: (1.1) navnemåde w, navneform w, infinitiv w
- francuski: (1.1) infinitif m
- hiszpański: (1.1) infinitivo m
- holenderski: (1.1) infinitief m
- islandzki: (1.1) nafnháttur m
- litewski: (1.1) bendratis f
- niemiecki: (1.1) Infinitiv m, Nennform f
- nowogrecki: (1.1) απαρέμφατο n
- rosyjski: (1.1) инфинитив m
- szwedzki: (1.1) infinitiv w
- ukraiński: (1.1) інфінітив m
- włoski: (1.1) infinito m
- źródła:
