złodziej
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] złodziej (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈzwɔʥ̑ɛ̇j], AS: [zu̯oʒ́ėi ̯], zjawiska fonetyczne: zmięk.• podw. art.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik złodziej złodzieje dopełniacz złodzieja złodziei/złodziejów celownik złodziejowi złodziejom biernik złodzieja złodziei/złodziejów narzędnik złodziejem złodziejami miejscownik złodzieju złodziejach wołacz złodzieju złodzieje
- przykłady:
- (1.1) Złodziej sprzedawał na rynku skradzione przez siebie telefony komórkowe.
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) złodziejaszek; do konkretnych metod kradzieży: kieszonkowiec, rabuś, włamywacz
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. złodziejski
- rzecz. złodziejstwo
- związki frazeologiczne:
- okazja czyni złodzieja
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) thief
- arabski: (1.1) لص m, حرامي m, خطاف
- aramejski: (1.1) ܓܲܢܵܒܼܵܐ m (genawa)
- chiński standardowy: (1.1) uproszcz. 贼 trad. 賊 (zéi), uproszcz. 盗贼 trad. 盜賊 (dàozéi)
- chorwacki: (1.1) lopov
- czeski: (1.1) zloděj m
- dolnołużycki: (1.1) złoźej m
- duński: (1.1) tyv w
- esperanto: (1.1) ŝtelisto
- fiński: (1.1) varas
- francuski: (1.1) voleur m, larron m, cambrioleur m
- górnołużycki: (1.1) paduch m
- hebrajski: (1.1) גנב (ganav)
- hiszpański: (1.1) ladrón m
- holenderski: (1.1) dief m
- interlingua: (1.1) fur
- japoński: (1.1) 泥棒 (どろぼう, dorobō)
- jidysz: (1.1) גנבֿ m (gnw), לאַטכער m (latcher)
- kazachski: (1.1) ұрлықшы
- niemiecki: (1.1) Dieb m
- norweski (bokmål): (1.1) tyv m
- nowogrecki: (1.1) κλέφτης m
- polski język migowy:
(w zapisie )
- rosyjski: (1.1) вор m
- rumuński: (1.1) hoţ
- słowacki: (1.1) zlodej
- suahili: (1.1) mwizi
- szwedzki: (1.1) tjuv w
- turecki: (1.1) hırsız
- walijski: (1.1) lleidr m
- węgierski: (1.1) tolvaj
- wilamowski: (1.1) diib
- włoski: (1.1) ladro m
- źródła:
