tłum

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] tłum (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) duża grupa ludzi zebrana w jednym miejscu

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza tłum, ~u, ~owi, ~, ~em, ~ie, ~ie; lm liczba mnoga ~y, ~ów, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y przykłady:

(1.1) Przed premierą filmu przed kasami kłębił się tłum ludzi.

składnia:
kolokacje: (1.1) tłum kłębi się/rozstępuje się/napiera/tratuje/zbiera się gdzieś/...; nieprzebrany tłum; przeciskać/przepychać się przez tłum; zniknąć/zaginąć/zgubić się w tłumie; pacyfikować tłum; przemawiać do tłum(ów)
synonimy: (1.1) ciżba, rzesza, masa, tłok
antonimy: (1.1) pustka
wyrazy pokrewne: (1.1) przysł. przysłówek tłumnie, przym. przymiotnik tłumny
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) crowd
• francuski: (1.1) foule f, multitude f
• hebrajski: (1.1) המון m rodzaj męski (hamon)
• hiszpański: (1.1) turba f rodzaj żeński, muchedumbre f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) толпа f, сборище n, орда f, орава f, народ m, масса f
• włoski: (1.1) folla, calca