paczka

paczka (język polski)

paczka (1.1)

paczka (1.2)

paczka (1.3)

kolorowa paczka (1.4)

paczki (1.5)

wymowa:

IPA: [ˈpaʧ̑ka], AS: [pačka]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) przesyłka pocztowa; zob. zobacz też paczka pocztowa w Wikipedii

(1.2) pot. potocznie grupa przyjaciół

(1.3) małe opakowanie

(1.4) spódniczka baletowa; zob. zobacz też tutu w Wikipedii

(1.5) prezent na choinkę

odmiana:

(1.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	paczka	paczki
dopełniacz	paczki	paczek
celownik	paczce	paczkom
biernik	paczkę	paczki
narzędnik	paczką	paczkami
miejscownik	paczce	paczkach
wołacz	paczko	paczki

przykłady:

(1.1) Nadałam paczkę na poczcie.

(1.2) Jak tylko zdam maturę, zbieram moją paczkę i jedziemy na Mazury.

(1.3) Wczoraj kupiłem paczkę gum.

(1.5) Mikołaj przyniósł paczki. W mojej paczce, oprócz rodzynek w czekoladzie, znalazłem orzechy, czekoladę i gitarę.

składnia:

kolokacje:

(1.1) wysyłać / nadawać / odbierać paczkę

(1.3) ~ cukierków / papierosów

synonimy:

(1.2) znajomi, kumple, reg. pozn. regionalizm poznański eka

(1.3) opakowanie

(1.4) tutu

antonimy:

(1.3) zgrzewka

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik paczuszka f rodzaj żeński

przym. przymiotnik paczkowy, paczkowany

czas. czasownik paczkować

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) parcel, package; (1.2) fellowship; (1.3) packet
• arabski: (1.3) علبة f rodzaj żeński, عبوة f rodzaj żeński
• czeski: (1.1) balík
• niemiecki: (1.1) Packet n rodzaj nijaki
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1)
• rosyjski: (1.1) посылка f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.1) paket n rodzaj nijaki

źródła: