policjant

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] policjant (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) pracownik policji

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza policjan|t, ~ta, ~towi, ~ta, ~tem, ~cie, ~cie; lm liczba mnoga ~ci, ~tów, ~tom, ~tów, ~tami, ~tach, ~ci
przykłady:

(1.1) Policjanci urządzili zasadzkę na groźnego bandytę.

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) funkcjonariusz, pot. potocznie gliniarz, glina, obelżywe pies
antonimy: (1.1) bandyta, przestępca, złodziej, gangster, chuligan, pseudokibic
wyrazy pokrewne: (1.1) forma żeńska policjantka; zob. policja
związki frazeologiczne:
etymologia: (1.1) od policja
uwagi:
tłumaczenia:

• angielski: (1.1) policeman m rodzaj męski, police officer
• bułgarski: (1.1) полицай m rodzaj męski
• dolnołużycki: (1.1) policist m rodzaj męski
• duński: (1.1) politibetjent w rodzaj wspólny, politimand w rodzaj wspólny
• francuski: (1.1) policier m rodzaj męski, flic m rodzaj męski
• górnołużycki: (1.1) policist m rodzaj męski
• grecki: (1.1) αστυνόμος m rodzaj męski, αστυνομικός m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) policía m rodzaj męski & m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) lögregluþjónn m rodzaj męski
• japoński: (1.1) けいかん (keikan) 警官
• niemiecki: (1.1) Polizist m rodzaj męski
• portugalski: (1.1) policial m rodzaj męski
• węgierski: (1.1) rendőr