kurwa

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

kurwa (język polski)

wymowa:
IPA[ˈkurva], AS[kurva] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) wulgarne określenie prostytutki[1]
(1.2) wulg.  kobieta prowadząca rozwiązły tryb życia[2]
(1.3) przen.  wulg.  pogard.  do kobiety / o kobiecie[1]
(1.4) przen.  wulg.  pogard.  człowiek postępujący w sposób podły lub niemoralny, łajdak, nikczemnik, sprzedający się
(1.5) przen.  wulg.  używane w lm  kurwy → policja

wykrzyknik

(2.1) wulg.  powtarzane jako przekleństwo, w mowie potocznej często jako przerywnik w zdaniu lub partykuła emfatyczna (bezpośrednio po wyrazie, który mówca chce podkreślić[3])
odmiana:
(1.1-5)
(2.1) nieodm. 
przykłady:
(1.1) Co wieczór przy szosie stoją kurwy i czekają na jakiś zarobek.
(1.3) Nie będziesz mi, kurwo, mówiła, co mam robić!
(1.4) Ty kurwo! Jeszcze mi wisisz dwa baniaki, coś przegrał w pokera.
(1.5) Kurwy mnie zobaczyły i zaczęły gonić, jak kopałem w przystanek!
(2.1) Zamkniesz się, kurwa, czy nie?!
(2.1) O kurwa, zajebali mi portfel!
(2.1) Czekaj, czy ja kurwa czegoś nie zapomniałem z domu?
składnia:
kolokacje:
(1) kurwa jebana
(1.1-3) stara kurwa
(1.3) głupia kurwa
synonimy:
(1.1) wulg.  kurwiszcze, kurwiszon, dziwka, wywłoka; eufem.  kobieta lekkich obyczajów; przest.  kurtyzana, ladacznica, nierządnica; neutralnie prostytutka
(1.2) wulg.  kurwiszcze, kurwiszon, dziwka, lafirynda, lampucera, latawica, ruchawica, wywłoka, zdzira; slang.  lambadziara; przest.  jawnogrzesznica, ladacznica, rozpustnica, wszetecznica
(1.3) wulg.  lafirynda, lampucera, szmata, wywłoka, zdzira
(1.4) wulg.  skurwiel, dupek
(1.5) wulg.  menda, pała; pot.  glina, pies; żart.  smerf
(2.1) wulg.  w kurwę
antonimy:
(1.2) iron.  dziewica orleańska
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  kurewstwo n , kurwik m , kurwica f , kurwidołek m , skurwysyn m , skurwysynek m 
zdrobn.  kurewka f 
zgrub.  kurwisko n , kurwiszon m , kurwiszcze n 
przym.  kurewski, pokurwiony, przekurwiony, skurwiały, skurwiony, skurwysyński
czas.  kurwić się, skurwić, wkurwić / wkurwiać
przysł.  wykurwiście, kurewsko
związki frazeologiczne:
chuj kurwado kurwy nędzyiść na kurwykurwa kurwie łba nie urwiekurwa (moja, twoja, jego, jej, nasza, wasza, ich) maćmęska kurwaożeż kurwapotrzebny jak kurwie majtki
etymologia:
Według Zbigniewa Gołąba językowa pożyczka kentumowa. Od *kury/kurъv-a = „prostytutka, nierządnica”, drugą postać poświadczają wszystkie języki słowiańskie, już w języku cerkiewnym redakcji serbskiej kurъva. Gołąb za Wiktorem Władymirowiczem Martynowem zestawia wyraz z greckim κύριος ([kʉː́rios]) = „potężny, pan” i staroindyjskim śṻra = „silny, bohater”, awestyjskie sūra ts.. Wszystkie formy z PIE *K'euH = „pęcznieć, puchnąć”, w związku z tym *kury (*kourūs) mogło po prostu znaczyć „dojrzała, dorosła kobieta[4]. Aleksander Brückner podsumowywał krótko: „prasłowo; wszędzie tak samo, tylko na Rusi, zamiast tego cerkiewne blad' (por. bledzin syn)”[5]. Według Andrzeja Bańskowskiego to obelżywe słowo (w języku polskim zapisane po raz pierwszy w 1415 r.) często cytowane w aktach sądowych i w staropolskich kodeksach prawnych obłożone sankcjami („gdyby mać jego kurwą mianował, w takąż winę skazujemy ji być upadłym”). Starsza postać *kureẃ zachowana reliktowo w najczęściej używanym wyrażeniu „kurwie macierze syn” (1396, 98, 1404, 11, 14, 27, 28, 29, 34, 36 w rotach sądowych), gdzie formę kurwie należy interpretować jako dopełniacz rzeczownika liczby pojedynczej (nie jako przymiotnik), jak w wyrażeniu „kurwy macierze syn” (1402, 27, 33); †kury, †kurъve[6]*kour-ū-s „kobieta niezamężna”, greckie koúra, koúrē, kóra, kórē, kṓra ts. (*kour-ā skąd też ewentualnie staro-wysoko-niemieckie huora, niemieckie Hure). Sens pejoratywny rozwinął się z wyrażenia †kurъve †matere †synъ = „syn niezamężnej matki” = „syn nieznanego ojca; bękart-wyrzutek, nie należący do rodu”. W XVI wieku „kurwa” jest zwykłą nazwą zawodowej prostytutki z licznymi derywatami[3].
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Maciej Czeszewski, Słownik polszczyzny potocznej, s. 147, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, ISBN 83-01-14631-1, ISBN 978-83-01-14631-3.
  2. hasło kurwa w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. 3,0 3,1 Andrzej Bańkowski, Słownik etymologiczny języka polskiego, t. II, Warszawa 2000, s. 860.
  4. Zbigniew Gołąb, O pochodzeniu Słowian w świetle faktów językowych, Kraków 2004, s.80, ISBN 83-242-0528-4.
  5. Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny, Warszawa 1957, s. 686.
  6. Bańkowski stosuje znak „†” przy słowach wymarłych i bardzo prawdopodobnych, w odróżnieniu do „*” które stosuje przy formach czysto hipotetycznych.

kurwa (język hausa)

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) rel.  dusza
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
Hasło zaimportowane automatycznie – nie zostało zweryfikowane w papierowych słownikach. Jeśli znasz hausa, kliknij na Edytuj, dokonaj ewentualnych korekt i usuń niniejszy komunikat. Dziękujemy! Listę innych niesprawdzonych haseł w tym języku można znaleźć pod tym linkiem.