wiatr

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

wiatr (język polski)[edytuj]

wiatr (1.1)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[vʲjatr̥], AS[vʹi ̯atr̦], zjawiska fonetyczne: zmięk.wygł.i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) meteorol. ruszające się masy powietrza; zob. też wiatr w Wikipedii
(1.2) pot., zob.: wiatry
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Nie dość, że jest zimno, to jeszcze wieje wiatr.
składnia:
kolokacje:
(1.1) silny / słaby / ciepły / chłodny / przyjemny / porywisty / umiarkowany /… wiatr • wiatr wieje /dmucha / dmie / zrywa się / pot. urywa głowę • wiatr północny = wiejący z północyz wiatrempod wiatrMiasto Wiatrówwiatrochron, wiatromierz, wiatrołom
synonimy:
(1.1) bryza, zefir, wichura, wicher, huragan, sztorm, szkwał, pasat, halny, tornado, monsun, cyklon, tajfun; przeciąg; cug
antonimy:
(1.1) cisza
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. wiatry, wiatrak m, wiatraczek m, wiatrówka f, wywietrznik m, wiejadło n
zdrobn. wietrzyk m, wiaterek m
zgrub. wietrzysko m
przym. wiatrowy, wietrzny, bezwietrzny, nawietrzny, zawietrzny, dowietrzny
przysł. wietrznie, bezwietrznie, wietrzno
czas. wiać ndk., wietrzyć ndk.
związki frazeologiczne:
kto wiatr sieje, zbiera burzęróża wiatrówrozpędzić na cztery wiatrywiatr słonecznyrzucać słowa na wiatrszukać wiatru w polutam gdzie wiatr zawracabiednemu zawsze wiatr w oczywiatrem podszytywiedzieć, skąd wiatr wiejewystawić do wiatru
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: