wiatr

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] wiatr (język polski)


wymowa: IPA: [vʲiatr] wymowa ?/i
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) meteorol.  ruszające się poziomo masy powietrza; zob.  też wiatr w Wikipedii

odmiana: (1.1) lp  wiatr, ~u, ~owi, ~, ~em, wietrze przykłady:

(1.1) Nie dość, że jest zimno, to jeszcze wieje wiatr.

składnia:
kolokacje: (1.1) silny/słaby/ciepły/chłodny/przyjemny/porywisty/umiarkowany/... wiatr; wiatr wieje/dmucha/dmie/zrywa się/pot.  urywa głowę; wiatr północny = wiejący z północy; z wiatrem = w kierunku, w którym wieje wiatr
synonimy: (1.1) bryza, zefir, wichura, huragan, sztorm, szkwał, pasat, halny, tornado, monsun, cyklon, tajfun; przeciąg
antonimy: (1.1) cisza
wyrazy pokrewne: (1.1) zdrobn.  wietrzyk, wiaterek; zgrub.  wietrzysko; czas.  wiać; przym.  wiatrowy, wietrzny, bezwietrzny; nawietrzny, zawietrzny; rzecz.  wiatrak; wiatrochron; wiatromierz
związki frazeologiczne: (1.1) róża wiatrów; rozpędzić na cztery wiatry; wiatr słoneczny; rzucać słowa na wiatr; szukać wiatru w polu, tam gdzie wiatr zawraca, biednemu zawsze wiatr w oczy, wiatrem podszyty
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

Źródło „http://pl.wiktionary.org/wiki/wiatr”