tryb

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

tryb (język polski)[edytuj]

tryby (1.2)
wymowa:
IPA[trɨp], AS[tryp], zjawiska fonetyczne: wygł. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) procedura lub ustalony wariant jej wykonania
(1.2) koło zębate, szczególnie duże; zob.  też koło zębate w Wikipedii
(1.3) jęz.  kategoria gramatyczna wyrażająca stosunek mówiącego do treści wypowiedzenia; zob.  też tryb (językoznawstwo) w Wikipedii
(1.4) muz.  molowa lub durowa wersja akordu, tonacji, lub gamy
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.1) Nie ma ustalonego trybu postępowania w takich sytuacjach.
(1.1) System uruchomił się w trybie awaryjnym.
(1.1) Zostanie osądzony w trybie doraźnym.
(1.1) W trybie nadpisywania wprowadzane znaki zastępują wcześniej wpisane znaki dokumentu.
(1.2) Tryby się zatarły.
(1.3) Tryb przypuszczający wyraża niepewność, warunkowość lub wyrażone pośrednio życzenie.
(1.4) Sonet skomponowany został w trybie molowym.
składnia:
(1.1) w trybie + rzecz.  D. w trybie + przym.  Ms. 
kolokacje:
(1.1) tryb awaryjnytryb doraźny
(1.3) tryb łączącytryb oznajmujący (lub tryb orzekający) • tryb rozkazującytryb przypuszczający
(1.4) tryb molowytryb durowy
synonimy:
(1.1) procedura, mechanizm, zwyczaj
(1.2) koło zębate
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  trybowanie n 
zdrobn.  trybik m 
czas.  trybować ndk. ; slang.  trybić ndk. , zatrybić dk. 
przym.  trybowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem.  Trieb[1] < łac. [2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 138.