język

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: jeżykjězyk

język (język polski)[edytuj]

język (1.1)
język (1.5)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈjɛ̃w̃zɨk], AS[i ̯ũ̯zyk], zjawiska fonetyczne: nazal. asynch. ę  
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) anat.  mięsień znajdujący się w jamie ustnej lub gębowej, pełniący funkcję narządu smaku, ułatwiający jedzenie, a u ludzi także mówienie; zob.  też język w Wikipedii
(1.2) zbiór słów, reguł gramatycznych, alfabetu, zasad wymowy, umożliwiający porozumiewanie się osób znających ten zbiór; zob.  też język (mowa) w Wikipedii
(1.3) inform.  zbiór rozkazów i reguł ich łączenia sterujących pracą komputera; zob.  też język programowania w Wikipedii
(1.4) część języka (1.2), obejmująca tylko terminy z jednej dziedziny wiedzy
(1.5) część buta osłaniająca stopę pod sznurówką
(1.6) mat.  log.  zbiór symboli, przy użyciu których można tworzyć wyrażenia matematyczne (np. wzory, formuły logiczne) ściśle określonych reguł składniowych; zob.  też język (logika) w Wikipedii

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) daw.  jeniec złapany dla uzyskania informacji o wrogu
odmiana:
(1.1-6)
(2.1)
przykłady:
(1.1) Krowy mają długie języki.
(1.2) Warto znać języki obce.
(1.3) Asembler to rodzaj języka komputerowego.
(1.4) Ten wasz techniczny język jest zupełnie niezrozumiały!
(1.5) Urwał mi się język u buta.
(1.6) Wyrażenia języka L to termy oraz formuły tego języka.
(2.1) Do zachodu słońca pracował szczerze, wysyłał podjazdy, ekspediował listy, sam objeżdżał straże, sam przesłuchiwał schwytanych języków, (…)[1]
(2.1) Przyprowadzono także języka, który został złapany podczas nocnej bitwy.[2]
składnia:
kolokacje:
(1.1) pokazać komuś język • sprawdzać coś językiem
(1.2) język obcypolskiangielskijęzyk dyplomatycznyjęzyk migowyjęzyk ojczystyjęzyk urzędowyrodzina języków • mówić / posługiwać się / władać językiem • rozmawiać w jakimś języku • używać jakiegoś języka
synonimy:
(1.1) ozór, jęzor
(1.2) mowa, gadka; reg. śl.  godka
(1.3) kod
(1.4) gwara, żargon
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) mięsień
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  językowiec m , języcznik m , języczka f , języczkowate n 
zdrobn.  języczek m 
zgrub.  jęzor m 
przym.  językowy, języczkowaty
tem. słow.  -języczny
związki frazeologiczne:
biec z wywieszonym językiembyć na językachciągnąć za językcięty językgadać, co ślina na język przyniesie / mówić, co ślina na język przyniesie / pleść, co ślina na język przyniesiekoniec języka za przewodnikałamać sobie językmieć na końcu językamieć długi językmieć niewyparzony językstrzępić sobie języktrzymać język za zębamiugryźć się w językwziąć kogoś na językizapomnieć języka w gębiezasięgnąć językaznaleźć wspólny język
etymologia:
(1.1-2) wyraz ogólnosłowiański, por. pol.  język, czes.  jazyk, słc.  jazyk, głuż.  jazyk, dłuż.  jězyk, ros.  язык, ukr.  язик, białor.  язык, bułg.  език, serb.  језик, chorw.  jezik, mac.  јазик, słń.  jezik. Wszystkie te formy pochodzą z prasłowiańskiego językъ, co z wcześniejszej formy ęzy z jotacją oraz sufiksem -kъ.
(1.2-6) od (1.1)
(2.1) od (1.1)
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Henryk Sienkiewicz Potop
  2. Cezary Harasimowicz Victoria