język
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
język (język polski)[edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) anat. mięsień znajdujący się w jamie ustnej lub gębowej, pełniący funkcję narządu smaku, ułatwiający jedzenie, a u ludzi także mówienie; zob. też język w Wikipedii
- (1.2) zbiór słów, reguł gramatycznych, alfabetu, zasad wymowy, umożliwiający porozumiewanie się osób znających ten zbiór; zob. też język w Wikipedii
- (1.3) inform. zbiór rozkazów i reguł ich łączenia sterujących pracą komputera; zob. też język programowania w Wikipedii
- (1.4) część języka (1.2), obejmująca tylko terminy z jednej dziedziny wiedzy; żargon
- (1.5) przedmiot przypominający język (1.1)
- (1.6) mat. log. zbiór symboli, przy użyciu których można tworzyć wyrażenia matematyczne (np. wzory, formuły logiczne) ściśle określonych reguł składniowych; zob. też język (logika) w Wikipedii
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- odmiana:
- (1.1-6)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik język języki dopełniacz języka języków celownik językowi językom biernik język języki narzędnik językiem językami miejscownik języku językach wołacz języku języki - (2.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik język języki dopełniacz języka języków celownik językowi językom biernik języka języków narzędnik językiem językami miejscownik języku językach wołacz języku języki
- przykłady:
- (1.1) Krowy mają długie języki.
- (1.2) Warto znać języki obce.
- (1.3) Asembler to rodzaj języka komputerowego.
- (1.4) Ten wasz techniczny język jest zupełnie niezrozumiały!
- (1.5) Urwał mi się język u buta.
- (1.6) Wyrażenia języka L to termy oraz formuły tego języka.
- (2.1) Do zachodu słońca pracował szczerze, wysyłał podjazdy, ekspediował listy, sam objeżdżał straże, sam przesłuchiwał schwytanych języków, […][1]
- (2.1) Przyprowadzono także języka, który został złapany podczas nocnej bitwy.[2]
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) pokazać komuś język
- (1.2) język obcy • polski • angielski • język dyplomatyczny • język migowy • język ojczysty • język urzędowy • rodzina języków, mówić / posługiwać się / władać językiem • rozmawiać w jakimś języku • używać jakiegoś języka
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. językowiec m
- przym. językowy
- tem. słow. -języczny
- związki frazeologiczne:
- być na językach • wziąć kogoś na języki • ugryźć się w język • łamać sobie język • zasięgnąć języka • trzymać język za zębami • cięty język • mieć coś na końcu języka • zapomnieć języka w gębie • strzępić sobie język • ciągnąć kogoś za język • koniec języka za przewodnika • biec z wywieszonym językiem • mieć długi język • mieć niewyparzony język • znaleźć wspólny język • mówić, co ślina na język przyniesie
- etymologia:
- (1.1-6) wyraz ogólnosłowiański, por. pol. język, czes. jazyk, słc. jazyk, głuż. jazyk, dłuż. jězyk, ros. язык, ukr. язик, białor. язык, bułg. език, serb. језик, chorw. jezik, mac. јазик, słń. jezik. Wszystkie te formy pochodzą z prasłowiańskiego językъ, co z wcześniejszej formy ęzy z jotacją oraz sufiksem -kъ.
- (2.1) od (1.1)
- uwagi:
- tłumaczenia:
- abchaski: (1.2) бызшәа
- adygejski: (1.2) бзэ
- afrykanerski: (1.2) taal
- albański: (1.2) gjuhë
- angielski: (1.1) tongue; (1.2-4) language; (1.3) programming language
- arabski: (1.1-2) لسان (lisān); (1.2-3) لغة
- aramejski: (1.2) ܠܸܫܒܵܐ
- awarski: (1.1-2,5) мацӀ
- azerski: (1.2) dil
- baskijski: (1.1) mihi, mingain; (1.2) hizkuntza
- białoruski: (1.1) язык m
- bułgarski: (1.1-4) език m
- chorwacki: (1.1-5) jezik m
- czeski: (1.1) jazyk m; (1.2) jazyk m
- dolnołużycki: (1.1) jězyk m; (1.2) rěc f
- duński: (1.1) tunge w; (1.2-4) sprog n
- esperanto: (1.1) lango; (1.2-4) lingvo; (1.5) lango
- fenicki: (1.1) 𐤋𐤔𐤍
- fiński: (1.1-3) kieli
- francuski: (1.1) langue f; (1.2) langue f
- fryzyjski: (1.1) taal w
- górnołużycki: (1.1) jazyk m; (1.2) rěč f
- gruziński: (1.1-3) ენა (ena)
- hawajski: (1.2) ʻōlelo
- hebrajski: (1.1) לשון f (laszon); (1.2) לשון f (laszon), שפה f (safa)
- hindi: जीभ f
- hiszpański: (1.1) lengua f; (1.2) lengua f, idioma m, habla f; (1.3) lenguaje m; (1.4) lenguaje m, jerga f; (1.5) lengua f, lengüeta f
- holenderski: (1.1) tong; (1.2) taal
- ido: (1.2) linguo
- islandzki: (1.1) tunga f; (1.2) mál n, tungumál n
- jidysz: (1.1) צונג f (cung); (1.2,4) לשון n (loszn), שפּראַך f (szprach)
- kaszubski: (1.1) jãzëk m; (1.2) jãzëk m
- kirgiski: (1.2) тил
- koreański: (1.2) 말씀 (malsseum), 어 (語, eo)
- litewski: (1.1) liežuvis m
- łaciński: (1.1-2,4) lingua f
- macedoński: (1.1) јазик
- malediwski: (1.2) ބަސް
- nauruański: (1.2) edorer
- niemiecki: (1.1,5) Zunge f; (1.2-4) Sprache f
- norweski (nynorsk): (1.2-4) språk
- nowogrecki: (1.1-5) γλώσσα f
- ormiański: (1.1) լեզու; (1.2) լեզու
- osetyjski: (1.1-3) ӕвзаг
- polski język migowy:
(w zapisie )
- połabski: (1.2) rec f
- portugalski: (1.1) língua f; (1.2) língua f; (1.3) linguagem f
- rosyjski: (1.1) язык m; (1.2) язык m
- rumuński: (1.1-4) limba f
- sanskryt: (1.1) जिह्वा
- serbski: (1.1) језик m
- slovio: (1.1) jazik (йазик); (1.2) jazika (йазика)
- słowacki: (1.1) jazyk m
- szwedzki: (1.1) tunga w; (1.2-3) språk n; (1.2) mål n
- tamilski: (1.1) நா, நாக்கு; (1.2) மொழி
- tybetański: (1.2) སྐད
- ukraiński: (1.1) язик m; (1.2) мова f
- wenecki: (1.2) łéngua f
- węgierski: (1.2) nyelv
- wilamowski: (1.1) cung; (1.2-4) śpröch
- włoski: (1.2) lingua f
- zelandzki: (1.2) tael
- źródła:
- ↑ Henryk Sienkiewicz Potop
- ↑ Cezary Harasimowicz Victoria
