rzeczownik
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] rzeczownik (język polski)
wymowa: wymowa
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) gram. część mowy umożliwiająca rozróżnianie przedmiotów, osób, zwierząt, pojęć itp. poprzez nadanie im nazw lub imion; zob. też rzeczownik w Wikipedii
odmiana: (1.1) lp rzeczownik, ~a, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~u; lm ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i przykłady:
składnia:
kolokacje: (1.1) rzeczownik własny
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. rzecz; przym. rzeczownikowy, odrzeczownikowy
związki frazeologiczne:
etymologia: od rzecz
uwagi: zobacz też: słowniki tematyczne dla słownictwa gramatycznego tłumaczenia:
- angielski: (1.1) noun, substantive
- białoruski: (1.1) назоўнік m
- chorwacki: (1.1) imenica f
- czeski: (1.1) podstatné jméno n
- dolnołużycki: (1.1) substantiw m
- duński: (1.1) substantiv n, navneord n
- fiński: (1.1) substantiivi
- francuski: (1.1) substantif m, nom m
- górnołużycki: (1.1) substantiw, wěcownik
- hiszpański: (1.1) substantivo m, nombre m
- holenderski: (1.1) substantief n, zelfstandig naamwoord n
- islandzki: (1.1) nafnorð n
- japoński: (1.1) 名詞 (meishi)
- jidysz: (1.1) סובסטאַנטיוו m (substantiw)
- kaszubski: (1.1) jistnik m
- litewski: (1.1) daiktavardis
- łaciński: (1.1) nomen
- niemiecki: (1.1) Substantiv n, Nomen n
- norweski (bokmål): (1.1) substantiv n
- rosyjski: (1.1) имя существительное n
- szwedzki: (1.1) substantiv n
- ukraiński: (1.1) іменник m
- węgierski: (1.1) főnév
- włoski: (1.1) nome m, sostantivo m