przymiotnik
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] przymiotnik (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) gram. wyraz określający cechę rzeczownika np. „biały”, „niski”, „ładny”; zob. też przymiotnik w Wikipedii
odmiana: (1.1) lp przymiotnik, ~a, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~u; lm ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: przym. przymiotnikowy
związki frazeologiczne:
etymologia: od przymiot
uwagi: przymiotniki ulegają deklinacji oraz stopniowaniu tłumaczenia:
- angielski: (1.1) adjective
- białoruski: (1.1) прыметнік m
- chorwacki: (1.1) pridjev m
- czeski: (1.1) přídavné jméno
- dolnołużycki: (1.1) adjektiw m
- duński: (1.1) tillægsord, adjektiv
- esperanto: (1.1) adjektivo
- fiński: (1.1) adjektiivi
- francuski: (1.1) adjectif m
- górnołużycki: (1.1) adjektiw, kajkostnik, přidawnik
- grecki: (1.1) επίθετο n
- hiszpański: (1.1) adjetivo m
- interlingua: (1.1) adjectivo
- islandzki: (1.1) lýsingarorð n
- japoński: (1.1) 形容詞 (kejiōsi)
- jidysz: (1.1) אַדיעקטיוו m (adjektiw)
- kaszubski: (1.1) przëdownik m
- litewski: (1.1) būdvardis
- łaciński: (1.1) adiectivus
- niemiecki: (1.1) Adjektiv n
- norweski (bokmål): (1.1) adjektiv n
- norweski (nynorsk): (1.1) adjektiv n
- rosyjski: (1.1) прилагательное n
- szwedzki: (1.1) adjektiv n
- ukraiński: (1.1) прикметник m
- włoski: (1.1) aggettivo m