dusza

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] dusza (język polski)


wymowa: IPA: [ˈduʃa]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) rel.  pojęcie obejmujące istotę życia człowieka, mające wpływ na jego własne zachowanie, będące tym, co jest odpowiedzialne przed siłą wyższą, np. Bogiem (w niektórych religiach także zwierząt); zob.  też dusza w Wikipedii
(1.2) przen.  człowiek, osoba
(1.3) przen.  duch, istota czegoś
(1.4) metalowa część dawnego żelazka, którą podgrzewano na ogniu, a następnie umieszczano wewnątrz niego zapewniając wysoką temperaturę

odmiana: (1) lp  dusz|a, ~y, ~y, ~ę, ~ą, ~y, ~o; lm  ~e, ~, ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e przykłady:

(1.1) Chrześcijanie wierzą, że dusza jest nieśmiertelna.
(1.2) W tej głuszy nie uświadczysz żadnej duszy.
(1.3) Ta praca jest nudna, bezsensowna... Po prostu nie ma w niej duszy!
(1.4) Na strychu znalazłam dusze do starego żelazka.

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) duch; (1.3) duch
antonimy: (1.1) ciało
wyrazy pokrewne: (1.1-3) zdrobn.  duszyczka, duszka; rzecz.  duch, duszpasterz, duszpasterstwo; przym.  zaduszny, duszpasterski
związki frazeologiczne: bratnia dusza, całą duszą, ciężko na duszy, nieczysta dusza, wkładać w coś całą duszę, z duszą na ramieniu, zbłąkana dusza; (1.1) sprzedać duszę diabłu; (1.2) martwa dusza; (1.3) dusza towarzystwa
etymologia: prasł.  *duša[1]
uwagi: tłumaczenia:

(1.3) zobacz listę tłumaczeń w haśle → duch

źródła:

  1. ↑ Joachim Herrmann, Die Slawen in Deutschland, Akademie-Verlag Berlin, 1985
Źródło „http://pl.wiktionary.org/wiki/dusza”