dusza

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

[edytuj] dusza (język polski)

wymowa:
IPA[ˈduʃa], AS[duša] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) rel.  pojęcie obejmujące istotę życia człowieka, mające wpływ na jego własne zachowanie, będące tym, co jest odpowiedzialne przed siłą wyższą, np. Bogiem (w niektórych religiach także zwierząt); zob.  też dusza w Wikipedii
(1.2) przen.  człowiek, osoba
(1.3) przen.  duch, istota czegoś
(1.4) metalowa część dawnego żelazka, którą podgrzewano na ogniu, a następnie umieszczano wewnątrz niego zapewniając wysoką temperaturę
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Chrześcijanie wierzą, że dusza jest nieśmiertelna.
(1.2) W tej głuszy nie uświadczysz żadnej duszy.
(1.3) Ta praca jest nudna, bezsensownaPo prostu nie ma w niej duszy!
(1.4) Na strychu znalazłam dusze do starego żelazka.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) duch
(1.3) duch
antonimy:
(1.1) ciało
wyrazy pokrewne:
(1.1-3) zdrobn.  duszyczka, duszka; rzecz.  duch, duszpasterz, duszpasterstwo; przym.  zaduszny, duszpasterski
związki frazeologiczne:
bratnia duszacałą dusząciężko na duszynieczysta duszawkładać w coś całą duszęz duszą na ramieniuzbłąkana dusza
(1.1) sprzedać duszę diabłu
(1.2) martwa dusza
(1.3) dusza towarzystwa
etymologia:
prasł.   *duša[1]
uwagi:
tłumaczenia:
(1.3) zobacz listę tłumaczeń w haśle: duch
źródła:
  1. Joachim Herrmann, Die Slawen in Deutschland, Akademie-Verlag Berlin, 1985
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Współpraca
Narzędzia
W innych językach