dziwka

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

dziwka (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈʥ̑ifka], AS[ʒ́ifka], zjawiska fonetyczne: zmięk. utr. dźw.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) wulg.  prostytutka[1]
(1.2) pogard.  o kobiecie
(1.3) reg. łódz.  duża dziewczyna[2]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Zadaje się z jakąś dziwką, a na mnie nie zwraca wcale uwagi.
(1.2) Ta dziwka wpierdoliła wszystkie pierogi!
(1.3) Taka dziwka jak ty może już iść do pracy. (zbiory tekstów mówionych w Katedrze Historii Języka Polskiego UŁ[2])
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) kurwa, prostytutka, zdzira, ladacznica, lambadziara, wywłoka, lafirynda
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  dziewa f , dziwkarz
związki frazeologiczne:
dziwka bosa chwilowo tylko obuta
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Maciej Czeszewski, Słownik polszczyzny potocznej, s. 87, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, ISBN 83-01-14631-1, ISBN 978-83-01-14631-3.
  2. 2,0 2,1 Danuta Bieńkowska, Marek Cybulski, Elżbieta Umińska-Tytoń, Słownik dwudziestowiecznej Łodzi, s. 194, Łódź, WUŁ, 2007, ISBN 978-83-75-25095-4.