koniec

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] koniec (język polski)


wymowa: IPA: [ˈkɔɲɛʦ] wymowa ?/i
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) ostatni fragment, część podłużnego przedmiotu, czubek
(1.2) chwila, w której jakaś czynność nie jest już dłużej wykonywana
(1.3) okoliczności końca (1.2)
(1.4) miejsce, w którym nastąpił koniec (1.2) ruchu

odmiana: przykłady:

(1.1) Na końcu tego ołówka jest gumka.
(1.2) To już koniec pracy na dziś, idziemy do domu.
(1.3) Wszystko zaczęło się nieprzyjemnie, ale na szczęście koniec był wesoły.
(1.4) Końcem naszej wycieczki po Krakowie był Wawel.

składnia: (1) koniec +D. 
kolokacje: (1.1) koniec kija/liny/autobusu/...; iść na (drugi) koniec autobusu/pociągu/...; (1.2) koniec pracy/dnia/...; (1.3) szczęśliwy/niemiły/pasjonujący/... koniec; koniec filmu/książki/sztuki/...; (1.4) koniec podróży/jazdy/lotu/...
synonimy: (1.1) czub, szpic, koniuszek; (1.2) przerwa; (1.3) happy end; (1.4) meta
antonimy: (1.1) drugi/przeciwny koniec, początek; (1.2-4) początek, start
wyrazy pokrewne: (1.1) czas.  kończyć; rzecz.  kończyna, końcówka; przym.  końcowy
związki frazeologiczne: (1.1) każdy kij ma dwa końce, koniec świata, wiązać koniec z końcem, mieć coś na końcu języka; (1.2) bez końca, w końcu; koniec końców
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

Źródło „http://pl.wiktionary.org/wiki/koniec”