koniec
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Spis treści |
koniec (język polski) [edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) ostatni fragment, część podłużnego przedmiotu, czubek
- (1.2) chwila, w której jakaś czynność nie jest już dłużej wykonywana
- (1.3) okoliczności końca (1.2)
- (1.4) miejsce, w którym nastąpił koniec (1.2) ruchu
- odmiana:
- (1.1-4)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik koniec końce dopełniacz końca końców celownik końcowi końcom biernik koniec końce narzędnik końcem końcami miejscownik końcu końcach wołacz końcu końce
- przykłady:
- (1.1) Na końcu tego ołówka jest gumka.
- (1.2) To już koniec pracy na dziś, idziemy do domu.
- (1.3) Wszystko zaczęło się nieprzyjemnie, ale na szczęście koniec był wesoły.
- (1.4) Końcem naszej wycieczki po Krakowie był Wawel.
- składnia:
- (1) koniec + D.
- kolokacje:
- (1.1) koniec kija / liny / autobusu / … • iść na (drugi) koniec autobusu / pociągu / …
- (1.2) koniec pracy / dnia / …
- (1.3) szczęśliwy / niemiły / pasjonujący / … koniec • koniec filmu / książki / sztuki / …
- (1.4) koniec podróży / jazdy / lotu / …
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. kończyna f, końcówka f, końcóweczka f, nieskończoność f
- czas. kończyć, zakończyć, zakańczać, wykończyć, ukończyć, dokończyć, skończyć
- przym. końcowy, kończący, wykończony, skończony, ukończony, nieukończony, nieskończony
- przysł. końcowo
- związki frazeologiczne:
- każdy kij ma dwa końce • koniec świata • wiązać koniec z końcem • mieć coś na końcu języka • bez końca • w końcu • koniec końców • koniec wieńczy dzieło • koniec każdej rzeczy trzeba mieć na pieczy • cokolwiek czynisz, mądrze czyń, a patrzaj końca • jak się matka z córką zgłosi, tak się koniec grudnia nosi • w święty August koniec burz • koniec języka za przewodnika • wszystko ma swój koniec
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) end; (1.2) end, finish; (1.3) end; (1.4) end, finish
- arabski: (1.1) نهاية ,إنتهاء
- białoruski: (1.1-4) канец m
- boloński: (1.1) fén
- chiński: (1.1) 结束
- dolnołużycki: (1.1) kóńc m
- duński: (1.1) ende w; (1.2) ende w
- francuski: (1.1) bout m; (1.2-4) fin f
- górnołużycki: (1.1) kónc m
- hebrajski: (1.1) סוף m (sof); (1.2) קצים m (kicim)
- hiszpański: (1.1) final m, cabo m; (1.2-4) fin m, final m
- interlingua: (1) fin
- irlandzki: (1.1) deireadh
- islandzki: (1.1) endir
- jidysz: (1.1-4) סוף m (sof)
- korsykański: (1.1) fine
- łaciński: (1.1) finis, exitus
- niemiecki: (1.1) Spitze f; (1.2-4) Ende n, Schluss
- nowogrecki: (1.1) άκρη f; (1.2-3) τέλος n; (1.2-4) τέρμα n
- polski język migowy:
(w zapisie )
- rosyjski: (1.1-4) конец m
- serbski: (1.1) крај
- slovio: (1.1) konc (конц)
- słowacki: (1.1-2) koniec m
- suahili: (1.2,3) mwisho
- sycylijski: (1.1) fini, cuncrusiòni
- szwedzki: (1.1) ända; (1.2) slut n
- turecki: (1.1) son, sonuç
- ukraiński: (1.1-4) кінець m
- wilamowski: (1.1) end
- włoski: (1.1) capo m, punta f, estremità f; (1.2) fine f; (1.3) fine f, conclusione f
- źródła:
koniec (język słowacki) [edytuj]
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) koniec (ostatnia, skrajna część przedmiotu)
- (1.2) koniec (ostatnia chwila, ostatni moment trwania czynności)
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- synonimy:
- związki frazeologiczne:
- každá palica má dva konce
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
