koniec

koniec (język polski)

koniec (1.1) odjeżdżającego pociągu

końce (1.1) kabli

wymowa:

wymowa, IPA: [ˈkɔ̃ɲɛʦ̑], AS: [kõńec], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) ostatni fragment, część podłużnego przedmiotu, czubek

(1.2) chwila, w której jakaś czynność nie jest już dłużej wykonywana

(1.3) okoliczności końca (1.2)

(1.4) miejsce, w którym nastąpił koniec (1.2) ruchu

odmiana:

przykłady:

(1.1) Na końcu tego ołówka jest gumka.

(1.2) To już koniec pracy na dziś, idziemy do domu.

(1.3) Wszystko zaczęło się nieprzyjemnie, ale na szczęście koniec był wesoły.

(1.4) Końcem naszej wycieczki po Krakowie był Wawel.

składnia:

(1) koniec +D. dopełniacz

kolokacje:

(1.1) koniec kija / liny / autobusu / … • iść na (drugi) koniec autobusu / pociągu / …

(1.2) koniec pracy / dnia / …

(1.3) szczęśliwy / niemiły / pasjonujący / … koniec • koniec filmu / książki / sztuki / …

(1.4) koniec podróży / jazdy / lotu / …

synonimy:

(1.1) czub, szpic, koniuszek

(1.2) przerwa

(1.3) happy end

(1.4) meta

antonimy:

(1.1) drugi / przeciwny koniec, początek

(1.2-4) początek, start

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik kończyna f rodzaj żeński, końcówka f rodzaj żeński, nieskończoność f rodzaj żeński

zdrobn. zdrobniale koniuszek m rodzaj męski

czas. czasownik kończyć, zakończyć, zakańczać, wykończyć, ukończyć, dokończyć

przym. przymiotnik końcowy, kończący, wykończony, skończony, ukończony, nieukończony, nieskończony

związki frazeologiczne:

(1.1) każdy kij ma dwa końce • koniec świata • wiązać koniec z końcem • mieć coś na końcu języka

(1.2) bez końca • w końcu • koniec końców

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) end; (1.2) end, finish; (1.3) end; (1.4) end, finish
• arabski: (1.1) نهاية ,إنتهاء
• białoruski: (1.1-4) канец m rodzaj męski
• boloński: (1.1) fén
• chiński: (1.1) 结束
• dolnołużycki: (1.1) kóńc m rodzaj męski
• duński: (1.1) ende w rodzaj wspólny; (1.2) ende w rodzaj wspólny
• francuski: (1.1) bout m rodzaj męski; (1.2-4) fin f rodzaj żeński
• górnołużycki: (1.1) kónc m rodzaj męski
• hebrajski: (1.1) סוף m rodzaj męski (sof)
• hiszpański: (1.1) final m rodzaj męski, cabo m rodzaj męski; (1.2-4) fin m rodzaj męski, final m rodzaj męski
• interlingua: (1) fin
• irlandzki: (1.1) deireadh
• islandzki: (1.1) endir
• jidysz: (1.1-4) סוף m rodzaj męski (sof)
• korsykański: (1.1) fine
• łaciński: (1.1) finis, exitus
• niemiecki: (1.1) Spitze f rodzaj żeński; (1.2-4) Ende n rodzaj nijaki, Schluss
• nowogrecki: (1.1) άκρη f rodzaj żeński; (1.2-3) τέλος n rodzaj nijaki; (1.2-4) τέρμα n rodzaj nijaki
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.?)
• rosyjski: (1.1-4) конец m rodzaj męski
• serbski: (1.1) крај
• slovio: (1.1) konc (конц)
• suahili: (1.2,3) mwisho
• sycylijski: (1.1) fini, cuncrusiòni
• szwedzki: (1.1) ända; (1.2) slut n rodzaj nijaki
• turecki: (1.1) son, sonuç
• ukraiński: (1.1-4) кінець m rodzaj męski
• wilamowski: (1.1) end
• włoski: (1.1) fine, cessazione

źródła: