koniec
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] koniec (język polski)
wymowa: IPA: [ˈkɔɲɛʦ] posłuchaj
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) ostatni fragment, część podłużnego przedmiotu, czubek
- (1.2) chwila, w której jakaś czynność nie jest już dłużej wykonywana
- (1.3) okoliczności końca (1.2)
- (1.4) miejsce, w którym nastąpił koniec (1.2) ruchu
odmiana:
przykłady:
- (1.1) Na końcu tego ołówka jest gumka.
- (1.2) To już koniec pracy na dziś, idziemy do domu.
- (1.3) Wszystko zaczęło się nieprzyjemnie, ale na szczęście koniec był wesoły.
- (1.4) Końcem naszej wycieczki po Krakowie był Wawel.
składnia: (1) koniec +D
kolokacje: (1.1) koniec kija/liny/autobusu/...; iść na (drugi) koniec autobusu/pociągu/...; (1.2) koniec pracy/dnia/...; (1.3) szczęśliwy/niemiły/pasjonujący/... koniec; koniec filmu/książki/sztuki/...; (1.4) koniec podróży/jazdy/lotu/...
synonimy: (1.1) czub, szpic, koniuszek; (1.2) przerwa; (1.3) happy end; (1.4) meta
antonimy: (1.1) drugi/przeciwny koniec, początek; (1.2-4) początek, start
wyrazy pokrewne: (1.1) czas. kończyć, rzecz. kończyna, końcówka; przym. końcowy
związki frazeologiczne: (1.1) każdy kij ma dwa końce, koniec świata, wiązać koniec z końcem, mieć coś na końcu języka; (1.2) bez końca, w końcu; koniec końców
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) end; (1.2) end, finish; (1.3) end; (1.4) end, finish
- białoruski (1.1-4) канец m
- dolnołużycki: (1.1) kóńc m
- duński: (1.1,2) ende w
- francuski: (1.1) bout m; (1.2-4) fin f
- górnołużycki: (1.1) kónc m
- grecki: (1.1) άκρη f; (1.2-3) τέλος n; (1.2-4) τέρμα n
- hebrajski: (1.1) סוף m (sof)
- hiszpański: (1.1) final m, cabo m; (1.2-4) fin m, final m
- interlingua: (1) fin
- jidysz: (1.1-4) סוף m (sof)
- niemiecki: (1.1) Spitze f; (1.2-4) Ende n
- rosyjski: (1.1-4) конец m
