koniec

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

koniec (język polski)[edytuj]

koniec (1.1)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈkɔ̃ɲɛʦ̑], AS[kõńec], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) ostatni fragment, część podłużnego przedmiotu, czubek
(1.2) chwila, w której jakaś czynność nie jest już dłużej wykonywana
(1.3) okoliczności końca (1.2)
(1.4) miejsce, w którym nastąpił koniec (1.2) ruchu
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.1) Na końcu tego ołówka jest gumka.
(1.2) To już koniec pracy na dziś, idziemy do domu.
(1.3) Wszystko zaczęło się nieprzyjemnie, ale na szczęście koniec był wesoły.
(1.4) Końcem naszej wycieczki po Krakowie był Wawel.
składnia:
(1) koniec + D.
kolokacje:
(1.1) koniec kija / liny / autobusu / … • iść na (drugi) koniec autobusu / pociągu / …
(1.2) koniec pracy / dnia / …
(1.3) szczęśliwy / niemiły / pasjonujący / … koniec • koniec filmu / książki / sztuki / …
(1.4) koniec podróży / jazdy / lotu / …
synonimy:
(1.1) czubek, szpic, koniuszek
(1.2) kres, schyłek
(1.3) zakończenie, finał
(1.4) meta
antonimy:
(1.1) drugi / przeciwny koniec, początek
(1.2-4) początek, start
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. kończyna f, końcówka f, końcóweczka f, nieskończoność f
zdrobn. koniuszek m
czas. kończyć ndk., zakończyć dk., zakańczać ndk., wykończyć dk., ukończyć dk., dokończyć dk., skończyć dk.
przym. końcowy, kończący, wykończony, skończony, ukończony, nieukończony, nieskończony
przysł. końcowo
związki frazeologiczne:
bez końcakażdy kij ma dwa końcekoniec końcówkoniec języka za przewodnikakoniec światamieć na końcu językaw końcuwiązać koniec z końcem
przysłowia: cokolwiek czynisz, mądrze czyń, a patrzaj końcajak się matka z córką zgłosi, tak się koniec grudnia nosikoniec każdej rzeczy trzeba mieć na pieczykoniec wieńczy dziełow święty August koniec burzwszystko ma swój koniec
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

koniec (język słowacki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) koniec (ostatnia, skrajna część przedmiotu)
(1.2) koniec (ostatnia chwila, ostatni moment trwania czynności)
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.2) koniec rokana konci leta
synonimy:
antonimy:
(1.1) začiatok
(1.2) začiatok
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. konček m
przym. koncový
związki frazeologiczne:
každá palica má dva konce
etymologia:
uwagi:
źródła: