czynność

czynność (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈʧ̑ɨ̃nːɔɕʨ̑], AS: [čỹ•ność], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja • gemin. geminata  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) wykonywanie, robienie czegoś

(1.2) działanie, funkcjonowanie

odmiana:

(1.1-2) lp liczba pojedyncza czynnoś|ć ~ci, ~ci, ~ć, ~cią, ~ci, ~ć lm liczba mnoga ~ci, ~ciom, ~ci, ~ciami, ~ciach, ~ci

przykłady:

(1.1) Prokurator rozpoczął czynności wyjaśniające.

(1.2) Lekarz zauważył ustanie czynności serca i rozpoczął reanimację.

składnia:

kolokacje:

zawiesić czynności, zawiesić kogoś w czynnościach

(1.1) czynności sądu/administracyjne/przygotowawcze

(1.2) ~ mózgu/serca/płuc

synonimy:

(1.2) akcja

antonimy:

(1.1) bierność

wyrazy pokrewne:

(1) przym. przymiotnik czynny

przysł. przysłówek czynnie

rzecz. rzeczownik czynienie

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) act
• arabski: (1.1-2) فعل
• duński: (1.1) action w rodzaj wspólny, handling w rodzaj wspólny
• francuski: (1.1) action f rodzaj żeński, travail m rodzaj męski, occupation f rodzaj żeński; (1.2) fonction f rodzaj żeński
• interlingua: (1.1) activitate
• islandzki: (1.1) tiltæki n rodzaj nijaki, verknaður m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1) Handlung f rodzaj żeński; (1.2) Tätigkeit
• rosyjski: (1.1) занятие n rodzaj nijaki, дело n rodzaj nijaki, действие n rodzaj nijaki, деятельность f rodzaj żeński; (1.2) функция f rodzaj żeński, деятельность f rodzaj żeński
• słowacki: (1.1) činnosť f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.1) göromål n rodzaj nijaki, handling w rodzaj wspólny; (1.2) funktion w rodzaj wspólny
• włoski: (1.1) attività f rodzaj żeński; (1.2) operazione, funzionamento m rodzaj męski

źródła: