czynność

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] czynność (język polski)

wymowa: IPA: [ˈʧɨnnɔɕʨ]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) wykonywanie, robienie czegoś

(1.2) działanie, funkcjonowanie

odmiana: (1.1-2) lp liczba pojedyncza czynnoś|ć ~ci, ~ci, ~ć, ~cią, ~ci, ~ć lm liczba mnoga ~ci, ~ciom, ~ci, ~ciami, ~ciach, ~ci przykłady:

(1.1) ⁱ Prokurator rozpoczął czynności wyjaśniające.

(1.2) Lekarz zauważył ustanie czynności serca i rozpoczął reanimację.

składnia:
kolokacje: zawiesić czynności, zawiesić kogoś w czynnościach; (1.1) czynności sądu/administracyjne/przygotowawcze; (1.2) ~ mózgu/serca/płuc
synonimy: (1.2) akcja
antonimy: (1.1) bierność
wyrazy pokrewne: (1) przym. przymiotnik czynny; przysł. przysłówek czynnie; rzecz. rzeczownik czynienie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) act
• duński: (1.1) action w rodzaj wspólny, handling w rodzaj wspólny
• francuski: (1.1) action f rodzaj żeński, travail m rodzaj męski, occupation f rodzaj żeński; (1.2) fonction f rodzaj żeński
• interlingua: (1.1) activitate
• islandzki: (1.1) tiltæki n rodzaj nijaki, verknaður m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1) Handlung f rodzaj żeński; (1.2) Tätigkeit
• rosyjski: (1.1) занятие n rodzaj nijaki, дело n rodzaj nijaki, действие n rodzaj nijaki, деятельность f rodzaj żeński; (1.2) функция f rodzaj żeński, деятельность f rodzaj żeński
• słowacki: (1.1) činnosť f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.1) göromål n rodzaj nijaki, handling w rodzaj wspólny; (1.2) funktion w rodzaj wspólny
• włoski: (1.1) attività f rodzaj żeński; (1.2) operazione, funzionamento m rodzaj męski