końcowy

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

końcowy (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[kɔ̃j̃nˈʦ̑ɔvɨ], AS[kõĩ ̯ncovy], zjawiska fonetyczne: nazal. rozs. artyk.  wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) ten przed definitywnym końcem; bliski końcowi
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) W końcowej części aktu dojdzie do zbrodni i zupełnie odwróci się stosunek kierownika do pracowników.
składnia:
kolokacje:
(1.1) część końcowa • egzamin końcowy • produkt końcowy • przypis końcowy • przystanek końcowy • punkt końcowy • użytkownik końcowy
synonimy:
(1.1) finalny, ostatni
antonimy:
(1.1) początkowy, pierwszy
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  koniec m , zakończenie n , końcóweczka f , końcówka f 
czas.  kończyć
przysł.  końcowo
przym.  skończony
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol.  koniec
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: