czubek

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

czubek (język polski)[edytuj]

czubki (1.1) kredek
wymowa:
IPA[ˈʧ̑ubɛk], ASubek] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) szczyt, wierzchołek czegoś, np. góry

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) pot. przen. osoba chora psychicznie
odmiana:
[1]
(1.1)
(2.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(2.1) czub, debil, imbecyl, kretyn, nienormalny, oszołom, pomyleniec, pomylony, psychiczny, psychol, szajbus, świr, świrus, wariat
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. czub m
przym. czubkowy
związki frazeologiczne:
czubek góry lodowejiść do czubkówod czubka głowy do piętnie widzieć dalej niż czubek własnego nosakażdy dudek ma swój czubek
etymologia:
(2.1) zwrot "iść do czubków" pochodzi od zakonu Bonifratrów, który specjalizuje się w opiece nad chorymi umysłowo. Bonifratrzy nosili habity zaopatrzone w charakterystyczny, spiczasty kaptur.[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zygmunt Saloni, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Włodzimierz Gruszczyński, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego na płycie CD, Warszawa, 2012, ISBN 978-83-927277-2-9.
  2. Katarzyna Kłosińska - "Co w mowie piszczy?", 14-09-2012