początek

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] początek (język polski)

wymowa: IPA: /pɔˈʧɔntɛk/
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) to, od czego się coś zaczyna

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza począt|ek, ~ku, ~kowi, ~ek, ~kiem, ~ku, ~ku; lm liczba mnoga ~ki, ~ków, ~kom, ~ki, ~kami, ~kach, ~ki
przykłady:

(1.1) Zaczął robić wszystko od początku.

składnia:
kolokacje: (1.1) dać początek, brać początek od
synonimy: (1.1) zaczątek, zalążek, źródło, inauguracja, start
antonimy: (1.1) koniec, schyłek
wyrazy pokrewne: przym. przymiotnik początkowy, początkowa, początkowe, przysł. przysłówek początkowo
związki frazeologiczne: (1.1) dobre złego początki
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:

• angielski: (1.1) beginning m
• chorwacki: (1.1) početak m rodzaj męski
• dolnołużycki: (1.1) zachopjeńk m rodzaj męski
• duński: (1.1) begyndelse w
• francuski: (1.1) commencement m rodzaj męski, début m rodzaj męski
• grecki: (1.1) αρχή f rodzaj żeński, έναρξη f rodzaj żeński
• greka: (1.1) ἀρχή f
• hebrajski: (1.1) התחלה f rodzaj żeński (hatchala)
• hiszpański: (1.1) comienzo m rodzaj męski, inicio m rodzaj męski, origen m, principio m
• jidysz: (1.1) אָנהייב m rodzaj męski (onhejb)
• niemiecki: (1.1) Anfang m
• norweski (bokmål): (1.1) begynnelse m
• rosyjski: (1.1) начало n
• włoski: (1.1) principio, inizio, nascere