przeciwny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

przeciwny (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[pʃɛˈʨ̑ivnɨ], AS[pšećivny], zjawiska fonetyczne: zmięk. utr. dźw. 
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) znajdujący się naprzeciw czegoś
(1.2) skierowany w odwrotną stronę
(1.3) całkowicie różny
(1.4) niezgadzający się na coś
(1.5) mat.  o znaku zmienionym z plus na minus lub odwrotnie; zob.  też liczba przeciwna w Wikipedii
(1.6) log.  stwierdzający, że zaprzeczenie założenia danego twierdzenia pociąga za sobą zaprzeczenie jego tezy; zob.  też twierdzenie przeciwne w Wikipedii
(1.7) st.pol.  przykry[1]
odmiana:
przykłady:
(1.4) Polityk od początku był przeciwny wprowadzeniu tej ustawy.
(1.5) Liczbą przeciwną do pięć jest minus pięć.
(1.6) Twierdzeniem przeciwnym do twierdzenia jeśli A, to B jest zdanie jeśli nieprawda, że A, to nieprawda, że B.
składnia:
kolokacje:
(1.5) liczba przeciwna • element przeciwny
synonimy:
(1.1) przeciwległy, przeciwstawny
(1.3) odwrotny, odmienny, inny
(1.4) nieprzychylny
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  przeciwnik m , przeciwniczka f , przeciwieństwo n , przeciwność f , sprzeciw m , sprzeciwnik m.-os. 
czas.  przeciwstawiać, sprzeciwiać się
przysł.  przeciwnie
part.  przeciwnie
przyim.  przeciw
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Kazimierz Bukowski, Biblia a literatura polska, WSiP, Warszawa 1984, s. 299.