ostatni

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

ostatni (język polski)[edytuj]

ostatni (1.1) wagon
ostatni (1.2) owoc
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ɔˈstatʲɲi], AS[ostatʹńi], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) znajdujący się na końcu listy, kolejności
(1.2) taki, który pozostał, gdy innych już nie ma

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) ktoś ostatni (1.1-2)
(2.2) człowiek najbardziej niemoralny
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Dotarłem do mety jako ostatni.
składnia:
kolokacje:
ostatnia instancjaostatnie słowo oskarżonego
synonimy:
(1.1) końcowy
antonimy:
(1.1) pierwszy, początkowy
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ostatek m, ostatki nm.-os., ostateczność f, ostatnia f
przym. przedostatni, ostateczny
przysł. ostatnio, ostatecznie
związki frazeologiczne:
do ostatniej kropli krwido ostatniej koszulina ostatnich nogachostatnia deska ratunkuostatnia drogaOstatnia Wieczerzaostatnie namaszczenieostatni gasi światłoświęta Jadwiga ostatnie jabłka dźwigawymyślać od ostatnich
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: