kosa

kosa (język polski)

kosa (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈkɔsa], AS: [kosa] wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) narzędzie do ścinania zbóż, traw itp. (ostrze na długim kiju)

(1.2) gwara więzienna nóż

(1.3) pot. potocznie osoba wymagająca w stosunku do innych, często o nauczycielach

(1.4) przest. przestarzałe, przestarzały włosy, grzywa

(1.5) przest. przestarzałe, przestarzały warkocz

rzeczownik, rodzaj męski

(2.1) D. dopełniacz B. biernik lp liczba pojedyncza zob. zobacz: kos

odmiana:

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	kosa	kosy
dopełniacz	kosy	kos
celownik	kosie	kosom
biernik	kosę	kosy
narzędnik	kosą	kosami
miejscownik	kosie	kosach
wołacz	koso	kosy

przykłady:

(1.1) Obecnie kosami tnie się już tylko trawy; zboża ścina kombajn.

(1.2) …następnie kupuje kosę w brzuch (spływa to po nim jak po kaczce), jednym typem rzuca o siatkę, drugiemu wbija pięść w trzewia, podnosi go do góry, rzuca… (z Internetu)

(1.3) Z naszej nauczycielki biologii to była niezła kosa.

(1.4) Hjena grzywę abo kosę ma na szyi. (Walerian Otwinowski)

składnia:

kolokacje:

(1.1) klepać ~ę

(1.4) ~a lwa

synonimy:

(1.1) gwara więzienna kosior; zobacz też: nóż

antonimy:

wyrazy pokrewne:

(1.1) rzecz. rzeczownik kosynier, koszenie; czas. czasownik kosić/skosić

związki frazeologiczne:

(1.1) trafiła kosa na kamień

(1.2) sprzedać komuś kosę → uderzyć kogoś nożem

etymologia:

(1.4,5) por. porównaj коса

uwagi:

tłumaczenia:

(1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: nóż

• angielski: (1.1) scythe
• dolnołużycki: (1.1) kósa f rodzaj żeński
• duński: (1.1) le w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) falĉilo
• francuski: (1.1) faux f rodzaj żeński; (1.2) surin m rodzaj męski, schlass m rodzaj męski
• górnołużycki: (1.1) kosa f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) guadaña f rodzaj żeński
• interlingua: (1.1) falce
• jidysz: (1.1) קאָסע f rodzaj żeński (kose)
• niemiecki: (1.1) Sense f rodzaj żeński
• nowogrecki: (1.1) κόσα f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) коса f rodzaj żeński
• słowacki: (1.1) kosa f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.1) lie w rodzaj wspólny
• wilamowski: (1.1) zans f rodzaj żeński, zanc f rodzaj żeński
• włoski: (1.1) falce f rodzaj żeński, falce fienaia f rodzaj żeński, frullana f rodzaj żeński

źródła:

kosa (język chorwacki)

kosa (1.2)

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) włosy

(1.2) kosa (rzadko)

odmiana:

(1.1) lp liczba pojedyncza D. dopełniacz kose; lm liczba mnoga M. mianownik kose

przykłady:

(1.1) On voli kad žena ima dugu kosu. → On lubi, jak kobieta ma długie włosy.

(1.2) Uzmi kosu i pokosi travu! → Weź kosę i skoś trawę!

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

kosa (język górnołużycki)

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) kosa

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

kosa (język słowacki)

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) kosa

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

kosa (język suahili)

wymowa:

znaczenia:

czasownik

(1.1) błądzić

(1.2) brakować

odmiana:

(1.1) jak czasowniki regularne zakończone samogłoską a; formy podstawowe

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: