ostrze

ostrze (język polski)

ostrze noża (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈɔsṭʃɛ], AS: [osṭše], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. utrata dźwięczności • udziąs. udziąsłowienie 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) część robocza narzędzia do krajania, ostre zakończenie lub krawędź przedmiotu

(1.2) przen. przenośnie krytyczna i uszczypliwa część wypowiedzi

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	ostrze	ostrza
dopełniacz	ostrza	ostrzy
celownik	ostrzu	ostrzom
biernik	ostrze	ostrza
narzędnik	ostrzem	ostrzami
miejscownik	ostrzu	ostrzach
wołacz	ostrze	ostrza

przykłady:

(1.1) Ostrze tej siekiery już się stępiło.

składnia:

(1.1) ostrze + D. dopełniacz

kolokacje:

synonimy:

(1.1) brzeszczot, klinga, głownia

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik ostrzałka f rodzaj żeński, ostrzenie n rodzaj nijaki, ostrość f rodzaj żeński, ostrzyciel m rodzaj męski, ostrzytko n rodzaj nijaki

czas. czasownik ostrzyć

przym. przymiotnik ostry

związki frazeologiczne:

stawiać coś na ostrzu noża • ostrze podejrzeń • ostrze urazy • ostrze satyry

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) edge, blade
• arabski: (1.1) شفرة f rodzaj żeński, نصل m rodzaj męski
• fiński: (1.1) terä
• hiszpański: (1.1) filo m rodzaj męski, hoja f rodzaj żeński, cuchilla f rodzaj żeński, punta f rodzaj żeński
• islandzki: (1.1) egg f rodzaj żeński
• łaciński: (1.1) lamina f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Schneide f rodzaj żeński, Klinge f rodzaj żeński
• nowogrecki: (1.1) κόχη f rodzaj żeński, λάμα f rodzaj żeński, λεπίδα f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.1) egg w rodzaj wspólny, skär n rodzaj nijaki, blad n rodzaj nijaki
• wilamowski: (1.1) šnajd f rodzaj żeński

źródła: