lubić

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

lubić (język polski)[edytuj]

kot lubi (1.1) siedzieć w misce
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈlubʲiʨ̑], AS[lubʹić], zjawiska fonetyczne: zmięk. 
znaczenia:

czasownik przechodni

(1.1) darzyć kogoś lub coś pozytywnym uczuciem
odmiana:
(1.1) lub|ić, koniugacja VIa; aspekt dokonany polub|ić, koniugacja VIa
przykłady:
(1.1) Jaś lubi Małgosię.
(1.1) Ona w młodości bardzo lubiła tańczyć.
składnia:
(1.1) lubić + B.  • nie lubić + D.  • lubić + bezokolicznik
kolokacje:
(1.1) lubić kolegę / czekoladę / pływać / spacerować / …
synonimy:
(1.1) adorować, kochać, miłować, wielbić
antonimy:
(1.1) nienawidzić
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  lubienie n  polubienie n , luby m , lubczyk m 
czas.  lubować się, polubić, znielubić
przym.  luby, ulubiony
ims.  lubiany
związki frazeologiczne:
etymologia:
prasł.  < praindoeur. 
por.  ros.  любовь, ang.  love, niem.  Liebe
uwagi:
Spotykana forma lubieć jest niepoprawna[1].
tłumaczenia:
źródła:
  1. Andrzej Markowski, Jak dobrze mówić i pisać po polsku, Warszawa 2000.