lubić
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
lubić (język polski) [edytuj]
- znaczenia:
czasownik przechodni
- odmiana:
- (1.1) lub|ić, koniugacja VIa; aspekt dokonany polub|ić, koniugacja VIa
- składnia:
- (1.1) lubić + B. • nie lubić + D. • lubić + bezokolicznik
- kolokacje:
- (1.1) lubić kolegę / czekoladę / pływać / spacerować / …
- antonimy:
- (1.1) nienawidzić
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. lubienie n polubienie n, luby m, lubczyk m
- czas. lubować się, polubić
- przym. luby, ulubiony
- ims. lubiany
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) like
- arabski: (1.1) حب ,أحب ,ود
- czeski: (1.1) mít rád
- dolnołużycki: (1.1) rad měś/byś/itd., lubowaś
- duński: (1.1) kunne lide
- esperanto: (1.1) ŝati
- francuski: (1.1) aimer
- hiszpański: (1.1) gustar
- interlingua: (1.1) affectionar
- niemiecki: (1.1) mögen, lubić coś robić gern schwimmen/wandern/itd.
- norweski (bokmål): (1.1) like
- polski język migowy:
(w zapisie )
- rosyjski: (1.1) нравиться, любить
- slovio: (1.1) lubit (лубит)
- suahili: (1.1) penda
- szwedzki: (1.1) tycka om, gilla
- ukraiński: (1.1) любити
- węgierski: (1.1) kedvel
- źródła:
