podnosić

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

[edytuj] podnosić (język polski)

marynarz podnosi (1.1) rękę
oni podnoszą (1.2) ścianę
wymowa:
IPA[pɔdˈnɔɕiʨ̑], AS[podnośić], zjawiska fonetyczne: zmięk. 
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk.  podnieść)

(1.1) unieść, wziąć coś do góry
(1.2) ustawiać coś do pionu

czasownik zwrotny niedokonany podnosić się (dk.  podnieść się)

(2.1) unosić się, wstawać
odmiana:
(1.1-2) koniugacja VIa
(2.1) koniugacja VIa
przykłady:
(1.1) Na dworcu bezdomni kręcą się w pobliżu palących i podnoszą niedopałki, które ci rzucili na ziemię.
(1.1) Pies już coś wystawiał, stanął jak wryty z jedną łapą podniesioną.[1]
(2.1) […] z góry, poprzez szczyty drzew, zaglądały błękitne i białe kawałki obłoków, jakby ciekawe spojrzeć w głąb cienistą, […] w której spomiędzy trawy wykwitał blady nieśmiertelnik żółty, podnosiły się dzwonki liliowe albo śród mchu pąsowiały lśniące grona żurawin.[2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
(1.1) opuszczać
wyrazy pokrewne:
rzecz.  podniesienie n , podnoszenie n , podnośnik m 
czas.  przenosić ndk. , podnieść dk. 
związki frazeologiczne:
podnieść rękę na kogośpodnieść głospodnosić głowępodnosić do potęgi
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. A. Dygasiński: Zając
  2. Eliza Orzeszkowa: Na prowincji
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Współpraca
Narzędzia
W innych językach