cztery
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] cztery (język polski)
wymowa: IPA: /t͡ʂtɛrɨ/ wymowa
znaczenia:
liczebnik główny
odmiana: (1.1) bez lp; lm czter|y/~ej, ~ech, ~em, ~ech/~y, ~ema, ~ech, ~y (zob. Uwagi) przykłady:
- (1.1) Przy stole stoją cztery krzesła/stołki. Na tych krzesłach siedzi czterech panów (=siedzą czterej panowie).
- (1.1) Na jeziorze pływają cztery kaczki. Nakarmimy te cztery kaczki?
- (1.2) Czterdzieści jest zapisywane jako cztery-zero
składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) zapis arabski 4; zapis rzymski IV
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1) liczebnik zbiorowy czworo; liczebnik główny czternaście, czterdzieści, czterysta; rzecz. czwórka, czwartek; przym. poczwórny
związki frazeologiczne:, zamknąć na cztery spusty, spaść na cztery łapy, rozmowa w cztery oczy, dzielić włos na czworo, zabawa na cztery fajerki, rozpędzić na cztery wiatry
etymologia:
uwagi:
- (1.1) liczebnik porządkowy czwarty
- zob. też: jeden ~ dwa ~ trzy ~ cztery ~ pięć ~ sześć ~ siedem ~ osiem ~ dziewięć ~ dziesięć
- w rodzaju męskoosobowym używa się formy mianownika "czterej" lub dopełniacza z czasownikiem lp ("czterech"), a w bierniku "czterech"; w rodzaju niemęskoosobowym używa się w mianowniku i bierniku "cztery"
tłumaczenia:
- (1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle → 4
