cztery

cztery (język polski)

wymowa:

wymowa, IPA: [ˈʧ̑tɛrɨ], AS: [čtery]

znaczenia:

liczebnik główny

(1.1) liczba 4

(1.2) cyfra 4

odmiana:

(1.1) blp bez liczby pojedynczej; lm liczba mnoga czter|y/~ej, ~ech, ~em, ~ech/~y, ~ema, ~ech, ~y (zob. Uwagi)

przykłady:

(1.1) Przy stole stoją cztery krzesła/stołki. Na tych krzesłach siedzi czterech panów (= siedzą czterej panowie).

(1.1) Na jeziorze pływają cztery kaczki. Nakarmimy te cztery kaczki?

(1.2) Czterdzieści jest zapisywane jako cztery-zero.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) zapis arabski 4; zapis rzymski IV

antonimy:

wyrazy pokrewne:

(1.1) liczebnik zbiorowy czworo; liczebnik główny czternaście, czterdzieści, czterysta; rzecz. rzeczownik czwórka, czwartek; przym. przymiotnik poczwórny

związki frazeologiczne:

zamknąć na cztery spusty • spaść na cztery łapy • w cztery oczy • dzielić włos na czworo • zabawa na cztery fajerki • rozpędzić na cztery wiatry • kuty na cztery nogi • koń ma cztery nogi i też się potknie

etymologia:

uwagi:

(1.1) liczebnik porządkowy czwarty

zobacz też: jeden • dwa • trzy • cztery • pięć • sześć • siedem • osiem • dziewięć • dziesięć

w rodzaju męskoosobowym używa się formy mianownika „czterej” lub dopełniacza z czasownikiem lp („czterech”), a w bierniku „czterech”; w rodzaju niemęskoosobowym używa się w mianowniku i bierniku „cztery”

tłumaczenia:

(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: 4

źródła: