otrok

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

otrok (język czeski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski żywotny

(1.1) niewolnik
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  otroctví n , otrokyně f , otrokářství n 
związki frazeologiczne:
etymologia:
sztuczne wznowienie starosłowiańskiego słowa (jednak o niejasnym wcześniejszym pochodzeniu) w znaczeniu "niewolnik"[1], od prasłowiańskiego *otrokъ
uwagi:
źródła:
  1. Andrzej Bańkowski, Słownik etymologiczny języka polskiego, t.II, Warszawa 2000, s.466

otrok (język słowacki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) niewolnik
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  otrokyňa f , otrokár m 
przym.  otrocký
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

otrok (język słoweński)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) dziecko
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: