swój

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] swój (język polski)


wymowa: IPA: [sfuj] posłuchaj
znaczenia:
zaimek dzierżawczy

(1.1) należący do wykonawcy czynności
(1.2) potocznie, również w użyciu rzeczownikowym należący do tej samej grupy
(1.3) potocznie, w użyciu przymiotnikowym, zwykle w m mający dobre cechy

odmiana: (1) odmiana analogiczna jak mój i twój
przykłady:

(1.1) Czerwony Kapturek codziennie odwiedzała swoją babcię.
(1.2) Wpuśćcie go, ja go znam, on jest swój.
(1.3) Jerzy znów stawia piwo, to jest swój chłop!

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) mój, twój, jego, jej, nasz, wasz, ich; (1.2) swojak; (1.3) równy, fajny
antonimy: (1.2) obcy
wyrazy pokrewne: (1.2-3) rzecz. swojak
związki frazeologiczne: (1.1) robić swoje, wyjść na swoje, być na swoim
etymologia:
uwagi: Zaimek (1.1) jest używany w miejsce dowolnego z zaimków mój, twój, jego, jej, nasz, wasz i ich, gdy mają one być częścią dopełnienia. Zdanie "Czerwony Kapturek codziennie odwiedzała jej babcię" jest poprawne tylko wtedy, gdy mówiący kładzie nacisk na to, czyją jest babcia. W pozostałych przypadkach poprawne jest zdanie użyte w przykładzie. W wielu językach nie stosuje się takiego wyrazu i należy użyć tłumaczenia któregoś z zaimków dzierżawczych.
tłumaczenia:

Źródło: „http://pl.wiktionary.org/wiki/sw%C3%B3j”
W innych językach