swój

swój (język polski)

wymowa:

wymowa, IPA: [sfuj], AS: [sfui ̯], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. utrata dźwięczności 

znaczenia:

zaimek dzierżawczy

(1.1) należący do wykonawcy czynności

(1.2) potocznie, również w użyciu rzeczownikowym należący do tej samej grupy

(1.3) potocznie, w użyciu przymiotnikowym, zwykle w m mający dobre cechy

odmiana:

(1.1-3) odmiana analogiczna jak mój i twój; zob. zobacz: Aneks:Język polski - zaimki;

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	swój	swoi
dopełniacz	swojego / swego	swoich / swych
celownik	swojemu / swemu	swoim / swym
biernik	swojego / swego	swoich / swych
narzędnik	swoim / swym	swoim / swym
miejscownik	swoim / swym	swoim / swym
wołacz	swój	swoi

przykłady:

(1.1) Czerwony Kapturek codziennie odwiedzała swoją babcię.

(1.2) Wpuśćcie go, ja go znam, on jest swój.

(1.3) Jerzy znów stawia piwo, to jest swój chłop!

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) własny

(1.2) swojak

(1.3) równy, fajny

antonimy:

(1.2) obcy

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik swojak m rodzaj męski, swojskość f rodzaj żeński, swoistość f rodzaj żeński, swoje n rodzaj nijaki

przym. przymiotnik swojski, swoisty, swoje

związki frazeologiczne:

robić swoje • wyjść na swoje • być na swoim • mieć swoje pięć minut • wtrącać swoje trzy grosze • otworzyć przed kimś swoje serce

etymologia:

uwagi:

zaimki mój, twój nie są pełnymi zamiennikami zaimka „swój”

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) his (own), her (own), its (own), their (own)
• białoruski: (1.1) свой
• dolnołużycki: (1.1) swój
• duński: (1.1) sin
• esperanto: (1.1) sia
• górnołużycki: (1.1) swój
• islandzki: (1.1) sinn
• kaszubski: (1.1) swój
• łaciński: (1.1) suus
• niemiecki: (1.1) sein (eigen-), ihr (eigen-)
• rosyjski: (1.1) свой
• slovio: (1.1) svoi (свои)
• staronordyjski: (1.1) sinn
• szwedzki: (1.1) sin
• ukraiński: (1.1) свій
• włoski: (1.1) (nieosobowo) proprio; (odmiennie) mio, tuo, suo, nostro, vostro, loro

źródła: