swój
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] swój (język polski)
wymowa: IPA: [sfuj] wymowa
znaczenia:
zaimek dzierżawczy
- (1.1) należący do wykonawcy czynności
- (1.2) potocznie, również w użyciu rzeczownikowym należący do tej samej grupy
- (1.3) potocznie, w użyciu przymiotnikowym, zwykle w m mający dobre cechy
odmiana: (1) odmiana analogiczna jak mój i twój przykłady:
- (1.1) Czerwony Kapturek codziennie odwiedzała swoją babcię.
- (1.2) Wpuśćcie go, ja go znam, on jest swój.
- (1.3) Jerzy znów stawia piwo, to jest swój chłop!
składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) własny; (1.2) swojak; (1.3) równy, fajny
antonimy: (1.2) obcy
wyrazy pokrewne: (1.2-3) rzecz. swojak
związki frazeologiczne: (1.1) robić swoje, wyjść na swoje, być na swoim, mieć swoje pięć minut, wtrącać swoje trzy grosze, otworzyć przed kimś swoje serce
etymologia:
uwagi: zaimki mój, twój nie są pełnymi zamiennikami zaimka "swój"[1] tłumaczenia:
- angielski: (1.1) his (own), her (own), its (own), their (own)
- białoruski: (1.1) свой
- dolnołużycki: (1.1) swój
- duński: (1.1) sin
- esperanto: (1.1) sia
- górnołużycki: (1.1) swój
- islandzki: (1.1) sinn
- kaszubski: (1.1) swój
- łaciński: (1.1) suus
- niemiecki: (1.1) sein (eigen-), ihr (eigen-)
- rosyjski: (1.1) свой
- slovio: (1.1) svoi (свои)
- staronordyjski: (1.1) sinn
- szwedzki: (1.1) sin
- ukraiński: (1.1) свій
- włoski: (1.1) suo
źródła:
- ↑ mój i swój w: Poradnia językowa PWN.
