własny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] własny (język polski)

wymowa: IPA: [ˈvwasnɨ]
znaczenia:
przymiotnik

(1.1) będący w czyimś wyłącznym posiadaniu

(1.2) właściwy temu, o kim/czym jest mowa

odmiana: lp liczba pojedyncza własn|y/~a, ~ego/~ej, ~emu/~ej, ~ego/~ą, ~ym/~ą, ~ym/~ej; lm liczba mnoga wła|śni/~sne, ~snych, ~snym, ~snych/~sne, ~snymi, ~ych przykłady:

(1.1) To jest mój własny komputer.

(1.2) Ona ma swój własny styl ubierania się.

składnia:
kolokacje: (1.1) własny kąt ■ nie wierzyć własnym uszom/oczom ■ na własnej skórze ■ we własnej osobie; (1.2) rzeczownik własny
synonimy: (1.1) osobisty, prywatny, indywidualny, wyłączny, zastrzeżony
antonimy: (1.1) cudzy, obcy, pożyczony, wynajęty
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1-2) own
• dolnołużycki: (1.1) swójski
• duński: (1.1) egen
• esperanto: (1.1) propra
• francuski: (1.1) propre, particulier
• hiszpański: (1.1) propio
• interlingua: (1.1) proprie
• islandzki: (1.1-2) eiginn
• jidysz: (1.1) אייגן
• niemiecki: (1.1-2) eigen
• norweski (bokmål): (1.1-2) egen
• rosyjski: (1.1) собственный
• szwedzki: (1.1-2) egen
• włoski: (1.1-2) proprio