dziecięcy
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
dziecięcy (język polski) [edytuj]
dziecięcy (1.1) uśmiech
- wymowa:
- IPA: [ʥ̑ɛ̇ˈʨ̑ɛ̃nʦ̑ɨ], AS: [ʒ́ėćẽncy], zjawiska fonetyczne: zmięk.• podw. art.• nazal.• asynch. ę wymowa
- znaczenia:
przymiotnik
- przykłady:
- (1.1) Babcię najbardziej cieszy dziecięcy uśmiech.
- (1.1) Po remoncie mieszkania wygospodarowali pomieszczenie na pokoik dziecięcy.
- składnia:
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- od dziecię
- uwagi:
- (1.1) często w tym znaczeniu używane jest słowo dziecinny, w starannej polszczyźnie użycie to uważane jest jednak za niepoprawne[1][2]
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) childish
- arabski: (1.1) طفولي
- dolnołużycki: (1.1) źiśecy
- duński: (1.1) barnlig, barnagtig, børne-
- esperanto: (1.1) infana
- islandzki: (1.1) barn-
- jidysz: (1.1) קינדערש (kindersz), קינדעריש (kinderisz)
- niemiecki: (1.1) kindlich, w złożeniach: Kindes-, Kinder-
- nowogrecki: (1.1) παιδικός
- rosyjski: (1.1) детский
- sanskryt: (1.1) बालक, बालकीय
- słowacki: (1.1) detský
- źródła:
- ↑ hasło dziecięcy, dziecinny w: Małgorzata Kita, Edward Polański, Słownik paronimów czyli wyrazów mylonych, s. 65, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 9788301156435.
- ↑ Czy można się cofnąć… do przodu? w: Maciej Malinowski, Obcy język polski.
