głownia
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] głownia (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) książk. palące się lub tlące się polano
- (1.2) wojsk. główna część broni siecznej przeznaczona do cięcia lub kłucia; zob. też głownia w Wikipedii
- (1.3) lit. rękojeść broni ręcznej, zwłaszcza siecznej
- (1.4) biol. grzyb pasożytniczy wywołujący choroby zbóż
odmiana: lp głowni|a, ~i, ~i, ~ę, ~ą, ~i, ~o; lm ~e, ~i, ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e przykłady:
- (1.1) Potem szelest suchych liści ustał, szept umilkł i jak raz w tej samej chwili głownia w piecowisku strzeliła obfitem światłem (...) (E. Orzeszkowa: Cień)
- (1.1) Słabo tlało jego ognisko; głownia spora dymiła jeszcze nieco: zaledwo zbliżył się homen, głownia stanęła na nogach, wyciągnęła dwa ramiona, a zarzewie zajaśniało dwoma błyszczącymi oczyma i razem z innymi śpiewać zaczęło. (L. Siemieński: Podania i legendy polskie, ruskie i litewskie)
- (1.3) Biodra otaczał mu pas krepowy, od którego bogata szabla zwieszała się na jedwabnych rapciach; ale i szabla, i ubiór gasły przy bogactwie tureckiego gindżału, zatkniętego za pas, którego głownia tak była nasadzona kamieniami, że aż skry sypały się od niej. (H. Sienkiewicz: Ogniem i mieczem
składnia:
kolokacje: (1.1) płomień ~i
synonimy: (1.1) żagiew, bierwiono, polano; (1.2) głównia, klinga, brzeszczot, pot. ostrze
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
