błyszczeć

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

błyszczeć (język polski)[edytuj]

posadzka błyszczy (1.2)
wymowa:
IPA[ˈbwɨʃʧ̑ɛʨ̑], AS[bu̯yščeć] wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik

(1.1) jaśnieć blaskiem
(1.2) mieć zdolność odbijania światła
(1.3) przen. , książk.  wywoływać zachwyt, robić wrażenie, olśniewać
odmiana:
przykłady:
(1.1) Śnieg tak mocno błyszczał w słońcu, że oczy zaczęły nam łzawić.
(1.1) Jej oczy błyszczały od łez.
(1.3) Opowiadając o swoich niezliczonych, egzotycznych podróżach, zawsze błyszczał w towarzystwie.
składnia:
kolokacje:
(1.1) błyszczeć w słońcu • błyszczeć od czystości
(1.3) błyszczeć w towarzystwie • błyszczeć dowcipem / inteligencją
synonimy:
(1.1) lśnić, połyskiwać, świecić
(1.3) olśniewać
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  błyszcz m , błyszczenie n , błyszczka f , błyszczyk m , nabłyszczacz m , błyskotka f , błysk mrz , błyskawica f 
czas.  zabłyszczeć ndk. , nabłyszczać ndk. , nabłyszczyć dk. 
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1) nie mylić z: błyskać
tłumaczenia:
źródła: