błyszczeć

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

błyszczeć (język polski)[edytuj]

posadzka błyszczy (1.2)
wymowa:
IPA[ˈbwɨʃʧ̑ɛʨ̑], AS[bu̯yščeć] wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik nieprzechodni

(1.1) jaśnieć blaskiem
(1.2) mieć zdolność odbijania światła
(1.3) przen., książk. wywoływać zachwyt, robić wrażenie, olśniewać
odmiana:
przykłady:
(1.1) Gdy zapadła noc, widać było, jak po drugiej stronie jeziora błyszczą rozpalone niedawno ogniska.
(1.2) Śnieg tak mocno błyszczał w słońcu, że oczy zaczęły nam łzawić.
(1.2) Jej oczy błyszczały od łez.
(1.3) Opowiadając o swoich niezliczonych, egzotycznych podróżach, zawsze błyszczał w towarzystwie.
składnia:
kolokacje:
(1.2) błyszczeć w słońcu • błyszczeć od czystości / rosy / łez
(1.3) błyszczeć w towarzystwie • błyszczeć dowcipem / inteligencją
synonimy:
(1.1) świecić
(1.2) lśnić, połyskiwać, świecić
(1.3) olśniewać, brylować
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. błyszcz m, błyszczenie n, błyszczka f, błyszczyk m, nabłyszczacz m, błyskotka f, błysk mrz, błyskawica f
czas. zabłyszczeć ndk., nabłyszczać ndk., nabłyszczyć dk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1) nie mylić z: błyskać
tłumaczenia:
źródła: