błyszczeć

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

błyszczeć (język polski) [edytuj]

wymowa:
IPA: [ˈbwɨʃʧ̑ɛʨ̑], AS: [bu̯yščeć] wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik

(1.1) jaśnieć blaskiem
(1.2) książk.  wywoływać zachwyt, robić wrażenie, olśniewać
odmiana:
przykłady:
(1.1) Śnieg tak mocno błyszczał w słońcu, że oczy zaczęły nam łzawić.
(1.1) Jej oczy błyszczały od łez.
(1.2) Opowiadając o swoich niezliczonych, egzotycznych podróżach, zawsze błyszczał w towarzystwie.
składnia:
kolokacje:
(1.1) błyszczeć w słońcu • błyszczeć od czystości
(1.2) błyszczeć w towarzystwie • błyszczeć dowcipem / inteligencją
synonimy:
(1.1) lśnić, połyskiwać, świecić
(1.2) olśniewać
antonimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  błyszcz m , błyszczenie n , błyszczka f , błyszczyk m , nabłyszczacz m 
czas.  zabłyszczeć, nabłyszczać/nabłyszczyć
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1) nie mylić z: błyskać
tłumaczenia:
źródła:
Źródło „http://pl.wiktionary.org/w/index.php?title=błyszczeć&oldid=3160321”