kamień
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] kamień (język polski)
wymowa: IPA: [ˈkamʲɛɲ] posłuchaj
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski, zob. też kamień w Wikipedii
- (1.1) obiekt pochodzenia mineralnego o konsystencji stałej, twardy, wyraźnie odgraniczający się od otoczenia
- (1.2) twardy osad, zob. też Kamień nazębny w Wikipedii, zob. też Kamień kotłowy w Wikipedii
- (1.3) med. złóg powstający w drogach moczowych
- (1.4) jako cecha – wyraża chłód uczuciowy i nieustępliwość
- (1.5) jednostka masy, zob. też kamień (miara) w Wikipedii
- (1.6) pionek w niektórych grach planszowych
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje: (1.1) kamień szlachetny, kamień przydrożny; (1.2) kamień w czajniku/kotle, kamień nazębny; (1.3) kamień nerkowy
synonimy: (1.1) skała, głaz
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. kamyk, kamieniarz, kamieniarstwo, kamieniołom, ukamienowanie; przym. kamienny, kamienisty, kamieniarski; czas. kamienować/dk. ukamienować
związki frazeologiczne: kamień filozoficzny, kamień milowy, kamień węgielny
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) stone n
- bułgarski: (1.1) камък
- chorwacki: (1.1) kamen m
- duński: (1.1) sten
- esperanto: (1.1), (1.6) ŝtono
- francuski: (1.1) pierre f; (1.3) calcul m
- grecki: (1.1-2) πέτρα f; (1.3) λίθος m
- hiszpański: (1.1-4) piedra f; (1.3) cálculo m
- holenderski: (1.1) steen m; (1.2) steen m, tandsteen m (~ nazębny), ketelsteen m (~ kotłowy); (1.3) (nier-, gal)steen m
- islandzki: (1.1) steinn m; (1.2) tannsteinn m (kamień nazębny); (1.2) (nýrna)steinn m
- japoński: (1.1) 石 (いし); (1.2) 歯石 (しせき, kamień nazębny)
- jidysz: (1.1) שטיין m (sztejn)
- łotewski: (1.1) akmens
- niemiecki: (1.1) Stein m; (1.2) Stein m, Zahnstein m (~ nazębny), Kesselstein m (~ kotłowy); (1.3) (Nieren-, Gallen-, Harn)stein m
- norweski (bokmål): (1.1) stein m
- osetyjski: (1.1) дур
- rosyjski: (1.1-4) камень m
- szwedzki: (1.1) sten w; (1.2) tandsten w (kamień nazębny)
- tetum: (1.1) fatuk
- ukraiński: (1.1) камінь m
- włoski: (1.1) pietra f; (1.2) incrostazione f
