kamień
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] kamień (język polski)
- wymowa:
- wymowa, IPA: [ˈkãmʲjɛ̇̃ɲ], AS: [kãmʹi ̯ė̃ń], zjawiska fonetyczne: zmięk.• podw. art.• nazal.• i → j
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) obiekt pochodzenia mineralnego o konsystencji stałej, twardy, wyraźnie odgraniczający się od otoczenia
- (1.2) twardy osad; zob. też kamień nazębny w Wikipedii; zob. też kamień kotłowy w Wikipedii
- (1.3) med. złóg powstający w drogach moczowych
- (1.4) przen. jako cecha – wyraża chłód uczuciowy i nieustępliwość
- (1.5) daw., hist. jednostka masy; zob. też kamień (miara) w Wikipedii
- (1.6) pionek w niektórych grach planszowych
- (1.7) przen. grób
- (1.8) granitowy walec do gry w curling
- (1.9) mineralny materiał budowlany
- odmiana:
- (1.1-8)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kamień kamienie dopełniacz kamienia kamieni celownik kamieniowi kamieniom biernik kamień kamienie narzędnik kamieniem kamieniami miejscownik kamieniu kamieniach wołacz kamieniu kamienie - (1.9) blm,
przypadek liczba pojedyncza mianownik kamień dopełniacz kamienia celownik kamieniowi biernik kamień narzędnik kamieniem miejscownik kamieniu wołacz kamieniu
- składnia:
- kolokacje:
- (1) róż w kamieniu
- (1.1) kamień szlachetny • kamień przydrożny
- (1.2) kamień w czajniku/kotle • kamień nazębny
- (1.3) kamień nerkowy
- synonimy:
- (1.1) skała, głaz
- (1.2) nagar, kamień kotłowy
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. kamyk m, kamieniarz m, kamieniarstwo n, kamieniołom m, ukamienowanie n, kamienica f, kamieniec m, kamienicznik m, skamienielina f, kamieniarka f, kamionka f
- czas. kamienować ndk., ukamienować dk., skamienieć
- przym. kamienny, kamienisty, kamieniarski, skamieniały
- przysł. kamiennie
- związki frazeologiczne:
- kamień filozoficzny • kamień milowy • kamień węgielny • spać jak kamień • zdjąć kamień z serca • serce z kamienia • jak kamień w wodę • kamień spadł komuś z serca • bodajbyś się w kamień zamienił! • i kamień by się poruszył • jak kamieniem dorzucić • jak z kamienia • kamienie tłuc • kamieniem siedzieć • kamień mieć na sercu • nie zostanie kamień na kamieniu • ciążyć komuś jak kamień u szyi • kamień obrazy • spocząć pod kamieniem • coś idzie jak z kamienia • kłaść kamień węgielny pod coś • rodzić się na kamieniu • rzucić w kogoś kamieniem • kto się nie leni, robi złoto z kamieni • kto w ciebie kamieniem, ty w niego chlebem • trafiła kosa na kamień • kamienia nie ugryziesz, po ścianie nie wyleziesz, głupiego nie przegadasz • kamień na miejscu obrasta • kamień nie człowiek
- etymologia:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) stone n
- arabski: (1.1) حجر, صخر
- baskijski: (1.1) harri
- bułgarski: (1.1) камък
- chorwacki: (1.1) kamen m
- czuwaski: (1.1) чул
- duński: (1.1) sten
- esperanto: (1.1,3,5,6) ŝtono
- francuski: (1.1) pierre f (1.2) tartre; (1.3) calcul m
- hiszpański: (1.1-4) piedra f; (1.3) cálculo m
- holenderski: (1.1) steen m; (1.2) steen m, tandsteen m (~ nazębny), ketelsteen m (~ kotłowy); (1.3) (nier-, gal)steen m
- islandzki: (1.1) steinn m; (1.2) tannsteinn m (kamień nazębny); (1.2) (nýrna)steinn m
- japoński: (1.1) 石 (いし); (1.2) 歯石 (しせき, kamień nazębny)
- jidysz: (1.1) שטיין m (sztejn)
- kazachski: (1.1) тас
- litewski: (1.1) akmuo m
- łotewski: (1.1) akmens
- nahuatl: (1.1) tetl
- niemiecki: (1.1) Stein m; (1.2) Stein m, Zahnstein m (~ nazębny), Kesselstein m (~ kotłowy); (1.3) (Nieren-, Gallen-, Harn)stein m
- norweski (bokmål): (1.1) stein m
- nowogrecki: (1.1-2) πέτρα f; (1.3) λίθος m
- osetyjski: (1.1) дур
- polski język migowy:
(w zapisie )
- rosyjski: (1.1-4) камень m
- słowacki: (1.1-3) kameň
- suahili: (1.1) jiwe
- szwedzki: (1.1,6) sten w; (1.2) tandsten w (kamień nazębny)
- tetum: (1.1) fatuk
- ukraiński: (1.1) камінь m
- wilamowski: (1.1-2) śtan
- włoski: (1.1) pietra f; (1.2) incrostazione f
- źródła:
