dymić

dymić (język polski)

ognisko dymi (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈdɨ̃mʲiʨ̑], AS: [dỹmʹić], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja  wymowa

znaczenia:

czasownik przechodni

(1.1) wydzielać dym

(1.2) pot. potocznie szukać okazji do bójki

czasownik przechodni

(2.1) wydzielać dym

odmiana:

przykłady:

(1.1) Kominy pobliskiej fabryki cały czas dymią i brak nam świeżego powietrza na osiedlu.

(1.2) Co jest koleś, dymisz?

(2.1) Zobacz, coś tam się dymi w kącie.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) kopcić

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik dym m rodzaj męski

przym. przymiotnik dymny

związki frazeologiczne:

etymologia:

pol. polski dym

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) smoke, fume
• arabski: (1.1) دخن
• duński: (1.1) ryge
• esperanto: (1.1) fumi
• fiński: (1.1) savuta
• francuski: (1.1) fumer
• hiszpański: (1.1) humear
• japoński: (1.1) 煙る (けむる)
• łaciński: (1.1) fumare
• niemiecki: (1.1) rauchen, qualmen
• nowogrecki: (1.1) καπνίζω
• słowacki: (1.1) dymiť
• szwedzki: (1.1) ryka; (2.1) ryka, röka

źródła: