broń
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
zobacz też: bróń
[edytuj] broń (język polski)
wymowa: IPA: [brɔɲ]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) narzędzie walki, służące do obrony lub ataku wroga; zob. też broń w Wikipedii
- (1.2) środek lub sposób walki
- (1.3) formacja wojskowa
czasownik, tryb rozkazujący
odmiana: lp bro|ń, ~ni, ~ni, ~ń, ~nią, ~ni; lm broni|e, ~, ~om, ~e, ~ami, ~ach przykłady:
- (1.1) Ta broń ma dużą siłę rażenia.
- (1.2) Najlepsza broń to nagłe natarcie.
- (1.3) Dywizja czołgów to najskuteczniejsza broń.
- (2.1) Piesku, broń pana.
składnia:
kolokacje: (1.1) broń atomowa, broń biała, broń biologiczna, broń bakteryjna, broń chemiczna, broń ciężka, broń ciężkiego kalibru, broń długa, broń gazowa, broń gwintowana, broń gładkolufowa, broń jądrowa (nuklearna), broń konwencjonalna (rzad. tradycyjna, klasyczna), broń krótka, broń lekka, broń lekkiego kalibru, broń masowej zagłady, broń masowego rażenia, broń palna, broń rakietowa, broń sieczna, broń termojądrowa, broń neutronowa, broń pancerna, broń powtarzalna, broń ręczna, broń samopowtarzalna, broń skałkowa, rozładować broń, broń małokalibrowa, broń myśliwska, broń sportowa
synonimy: (1.1) uzbrojenie, oręż, rynsztunek
antonimy: (1.1) gołe ręce, bezbronność
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne: (1.1) rzucić broń → poddać się w walce, złożyć broń → poddać się w walce, do broni → wezwanie do walki/ataku, na ramię broń → komenda wojskowa, zawieszenie broni → czasowe zaprzestanie walki — rozejm, prezentować broń → w wojsku dla oddania honorów stanąć w odpowiedniej postawie z bronią w rękach, stać pod bronią → być w gotowości do walki, stać z bronią u nogi → być w gotowości do walki, wytrącać broń z ręki → przen. uniemożliwiać komuś walkę i obronę, generał broni → stopień wojskowy, towarzysz broni → kolega z wojska, z bronią w ręku → przen. lub dosłownie będąc uzbrojonym; (2.1) broń boże! → na pewno nie
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) weapon
- arabski: (1.1) سلاح
- awarski: (1.1) ярагъ
- białoruski: (1.1) зброя f
- bułgarski: (1.1) oръжие
- chiński: (1.1) 武器
- chorwacki: (1.1) oružje n
- czeski: (1.1) zbraň
- dolnołużycki: (1.1) broń f
- duński: (1.1) våben n
- esperanto: (1.1) batalilo
- fiński: (1.1) ase
- francuski: (1.1) arme f
- górnołużycki: (1.1) bróń f
- gruziński: (1.1) იარაღი
- hebrajski: (1.1) נשק m
- hiszpański: (1.1) arma f
- holenderski: (1.1) wapen n
- indonezyjski: (1.1) senjata
- interlingua: (1.1) arma, armamento
- islandzki: (1.1) vopn
- japoński: (1.1) 武器
- jidysz: (1.1) געווער n (gewer), כּלי־זיין n (klezajen)
- kataloński: (1.1) arma
- koreański: (1.1) 무기
- litewski: (1.1) ginklas
- litzenburski: (1.1) Waff
- łaciński: (1.1) ferrum, armum
- malajski: (1.1) senjata
- niemiecki: (1.1) Waffe f
- norweski (bokmål): (1.1) våpen n
- portugalski: (1.1) arma f
- rosyjski: (1.1) оружие n
- slovio: (1.1) оруж (transliteracja: oruzx), оружие (transliteracja: oruzxie), оружение
- słoweński: (1.1) orožje
- szwedzki: (1.1) vapen
- tajski: (1.1) อาวุธ
- turecki: (1.1) silah
- ukraiński: (1.1) Зброя
- węgierski: (1.1) fegyver
- wietnamski: (1.1) wũ khí
- włoski: (1.1) arma f
[edytuj] broń (język dolnołużycki)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) broń
odmiana: (1.1) lp bro|ń, ~ni, ~ni, ~ń, ~nju, ~ni; du ~ni, ~njowo, ~njoma, ~ni, ~njoma, ~njoma; lm ~ni, ~njow, ~njam, ~ni, ~njami, ~njach przykłady:
- (1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
